İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

Seninle dertleşince seni ben sandım
Meğer gerçekte senle ben birmişiz
Ben kendimi bilene kadar seni tanımamış
Bilmemiş görmemişim hep ben ben deyip
Durmuşum seni görenden bilenden sonra
Bütün varlık yok oldu bir sen kaldın senden

Sensin üzülüp de her dem ağlayan
Çektim benliğimi kalan sen oldun
Bu bendeki bu ben değilim artık
Yok olup kayboldum kalan sen oldun
***
Ölmeden ölmüşüm kimse inanmaz

Vicdansız olsaydım düşünmeseydim
Bu hallere yine düşer miydim ben
Kendimden başkasına acımasaydım
Böylesi bir hayat yaşar mıydım ben
***

Öküz eşini bulmadıkça yola gidemezsin

Yola gitmek zorunda olduğun için gidersin
canından bıkarsın doğduğuna da pişman
olursun

İnancı büyük olanların yalnızlığı da büyük olur

İnançlı insanlar bir başına kalmaya mahkumdurlar

İnançlı insanlar halktan kopartılırlar Hakka doğru
bir başlarına yol alırlar bu hali kimse anlamayacağı

Eğer duyar isen benim zarımı
Dertlerime derman olacaksan gel
Ondan bundan sorma nasıl olduğum
Dertlerime derman olacaksan gel

Yalandan yanlıştan hatırım sorma

Olaylardan ders alamayanlar almayanlar tekrar yaşayacaklardır

Olaylar bizlere ders olarak sunulur ve açık açık yaşatılır
ve okuyabilenler derslerini alıp yol almış olacaklardır
aksi halde sürekli aynı oyunları oynamak zorunda
kalmış olacağızdır

Evvelim yok ahirim yok
Bir başlangıç tarihim yok
Sen beni nerde ararsın
Hem i uzak hem yakınım
Sen bir hiçsin var olan ben
Öl benimle diril gayrı

Ne halını sorun ne selam verin
O bildiğiniz İlyas öldü de gitti
Onu sizler öldürüp kabre koydunuz
O bildiğiniz İlyas Öldü de gitti

O sizlere alttan aldı olmadı

Öldüğümde nasıl olsa susacağım önemli olan
Kaosta susmaktır

Kaosta kimseye bir şey anlatamazsın seni dinlemezler
bu yüzden onları şımartmamalısın daha da azgınlıklarına
sebep olursun sözden insan anlar hayvanlar anlamazlar