İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

Azrail gelip de canım alınca
Kalır kuru ceset boş yavaş yavaş
Sevdiklerim baş ucuma gelince
Akar gözlerinden sel yavaş yavaş
***
Kimi neden öldüğümü sorarlar

Kendi çıkarına yanıma geldi
Kolay gelsin dedi yanımda durdu
Birazcık ayakta hal hattır sordu
Sazım değiş bir babalık yap ded

Kendimce düşündüm bilmem neyleyim

Babayı anlatmak ne kadar zordur
İçimde yanıyor sanki bir kordur
Babasız yaşamak inan çok zordur
Şimdi seni arar olduk biz babam

Bir dağ misali önümüzde dururdun

Dünya yaşamak için icat edilmedi dünya senin okuyup
adam olman için icat edildi

Sen bu okulda her bir şeyin baba tarafından karşılanıyorsa sen okumuyorsun okulda aylazlık
yapıyorsun okuduğunu sanıyorsun

Ahmak kendin över alim gülümser
Ahmak bu halleri nereden bilsin
Hep ben güçlüyüm der şişer ha şişer
Gücün sahibi kim nereden bilsin

Cahil konuşur da gerçeği görmez

Sevdiğim Muhammet sevdiğim Ali
Onların yoluna kurban olayım
Hasanla Hüseyin Alinin oğlu
Alinin yoluna kurban olayım

İmam Zeynel İmam bakır katarım

Allah bir Muhammet Ali sevdiğim
Hasan Hüseyin’dir gönül verdiğim
Zeynel abi dindir darda durduğum
Allah bir Muhammet Ali gel yetiş

İmam bakır sevenlerin yâridir

Ahlaksızlar dinden imandan ahlaktan söz ederler
kendilerinde olmayanı sana bir morfin gibi yutturup
seni kendi saflarına çekip diledikleri gibi kullanmak isterler
sen bunu kabul ettiğinde onların kulu ve kölesi olmuş
olursun da Allaha inandığını ona kulluk ettiğini sanırsın

Fakir fukarayı fazla sıkmayın
Yeter gayrı yeter Allah aşkına
Bıktık yaşamaktan candan usandık
Yeter gayrı yeter Allah aşkına

Koltuğunuz rahat havalısınız

Allaha tapanlar mülkiyete tapmazlar

Mülkiyete tapanlarsa Allaha tapmazlar

Allaha tapanlarla mülke tapanların savası
dünya var oldukça var olacaktır