İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

Kendin bilmez yobazların elinden
Yük çeke yük çeke yoruldum kaldım
Ben kendi kendime çare ararken
Kendin bilmezlere kurudum kaldım

Benim derdim dünyalara sığmazken

Eğer inanırsan dünyaya tapma
Yetimin mazlumun hakkını kapma
Sakın zulüm edenlerin tarafını tutma
Kendi kendine kuyu kazmış olursun

İnsanım diyorsan yanlışa sapma

Maraş terolarda afat kampına karsı
Otuz beşinci gününde direnişçiler
Milleti yöneten bu düzenbazlar
Ne yapmak istiyor ne yapıyorlar

Yaşam alanlarına halkın dokunmayınız

Memurlarda gülmek ister
Sevdiğiyle tozmak ister
Doğru yolu bulmak ister
Memur hakkını almalı

Memur hakkını savunur

Muhammed Ali’yi severim candan
Onların sevgisi ayrılmaz benden
Hasan Hüseyin’i özlerim her dem
Onların derdiyle yanar dururum

İmam-ı Zeynel’i zindana attılar

Sevdiğim yar yine aklıma düştü
Efkârlıyım bugün yine efkârlı
Nereye gideyim ben bu dert ile
Neredesin suna boylum nerdesin

Kimler girdi aramıza demedin

Adı dünya merhametsiz bu yerde
Yük çeke yük çeke yoruldum işte
Ne yüküm bellidir ne de çektiğim
Sabrede sabrede taştım ben işte
***
Hayat denen yaşadığım hayattan

Bizim köyde ben bir hale uğradım
Yobazın biri taş vurdu bana
Baktım görünüşte sıfatı Âdem
Dili çok zehirli taş vurdu bana

Baktım görünüşte sıfatı Âdem

Neden geldim bu dünyaya bilmedim
Hep ağladım gözyaşımı silmedim
Bu dünyada hep ağladım gülmedim
Tecelli kader mi bilmem ki nedir

İsteğimle bu dünyaya gelmedim

Tek kurtuluş ölüm her gün beklerim
Hayal edip günü güne eklerim
Yaram içeride gizli saklarım
Derdi veren elbet güldürür bir gün

Tek ümidim ölüm onu özlerim