İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

Sensiz bu dünyada yaşadım amma
Yaşamak mı denir bunun adına
Sensiz geçen günler zindana döndü
Zindanda mı dünyada mıyım bilinmez

Sensiz günlerim hep zehir oldu

Yıllar önce bende günün birinde
Sevmiştim birini terk edip gitti
O günden bu güne çektiğim yetti
Dolmadı mı çilem yetmez mi gayrı

Yıllar önce sevdiğim o güzeli

Yoksulun derdini kimseler bilmez
Akar gözyaşları kimseler silmez
Eller bayram eder kimin nesine
Yoksulun bayramı kederli geçer

Gücüm yetse yoksulları güldürsem

Kimsenin kölesi olma Allaha kul ol yeter
Kimsenin taraftarı olma hür ol yeter
Hakkı kaybeden her şeyini kaybetmiştir
Hakkı bulan her şeyi bulmuş demektir

Hak ile bir olmayan kişi hiç kim şeyle bir olamaz

Sevdalarım vardı yarıda kaldı
Yaktı yüreğimi kor edip gitti
Benim o güzelde ümidim vardı
Yaktı yüreğimi kor edip gitti

Çok hayaller kurdum çok ümit ettim

Gözlerim yollarda Muhammet Ali
Şu cihan çok azdı yobaz çoğaldı
Gerçekler uğruna emek azaldı
İmdat senden ola pir Hacıbektaş

Gönül gözü körler almış yürümüş

Yaşamaya küsmüşken
Yalnızlıktan bıkmışken
Birden çıktın karşıma
Hayat verdin gülüverdim
Gel gel gel gel yanıma
Seni saram ben canıma

Sazım alıp sarı tele vurunca
Sazım ağlar sözüm ağlar ben ağlar
Yârden ayrı nice yıllar geçince
Günler ağlar aylar ağlar yıl ağlar

Sazım alıp o noktayı bulmuşum

Uçardım ben kuşlar gibi
Coşardım ben seller gibi
Bağda açan güller gibi
Şimdi sarardım soldum ben

Bülbül olur da uçardım

Bu düzeni düzenlere
Yoksul halkı ezenlere
Servet yığıp gezenlere
Hesabını sormak gerek

Yasalara uymayanlara