Anlatılacak çok bir şey yok aslında. Düşündüğümü hissettiğimi yazarım bazen zor oluyor kelimeleri ağzımdan çıkarmak kalemimden akmalarını sağlamak daha huzur verici benim için. Belki bir yerlerde sessizliğin içinde boğulan her bir kişi içindir benim şiirlerim
Derler ki Ankara soğuktur,
derler ki ferahlık yoktur.
Eksik olanı deniz sanırlar.
Ben sustum.
Çünkü bazı eksikler
Denizin dalgalarında duydum ismini.
Gecenin devam etmediği,
Ölüme yaklaştığım soğuk bir gecede
Bilmeden seni ısıttı ismin kalbimi.
Ruhumu ayakta tutan kış rüzgârları
Adını yazmıyorum
Ama bazı kelimeler
Sana çok benziyor
Sende fark edersin.
Herkes bir hikaye sandı bizi
Bir şarkıdan aldım seni,
Sözleri bile bana ait değildi.
Kulağa güzel gelen boş bir melodi
Kalbimde yerin yok artık,
Ben aşktan firâr ettim, aşk peşimden geldi,
Geceler sustu, içimde bir tek ismin kaldı.
“Unuturum,” dedim, gönlüm yine seni andı,
Ben senden kaçtıkça kader yolumu sana bağladı.
Bir vakitler sevdaya kapılarımı ördüm,
Kalabalıklar içinde kaybolan bir yalnızım
her ses bana uzak her nefes yarım
gözlerimde biriken sessiz isyanım
yaşıyorum sanıyorlar oysa ki yalanım
Aldığım nefes çaresizliğim oldu
Bir kelime var gecenin kıyısında
Ne sesini yükseltiyor
Ne de saklanıyor
Söylenince içimi ısıtan
Söylenmeyince eksik kalan
Artık bazı şeyler
Bana uğramıyor.
Kalbim mesafeyi sevdi
Ve geri dönmedi.
Eskiden iz bırakan şeyler
Ölümsüzlük acıtır.
Ölmedim ben, lâkin öldüğüm gün kaldım,
Bir nefesle döndüm de o nefeste soldum.
Toprak beni çağırdı, işittim nidâsın,
Varamadım yanına, yollarda yoruldum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!