İntihar Şiiri - Ilgın Maria

Kalabalıklar içinde kaybolan bir yalnızım
her ses bana uzak her nefes yarım
gözlerimde biriken sessiz isyanım
yaşıyorum sanıyorlar oysa ki yalanım

Aldığım nefes çaresizliğim oldu
İnandığım her doğru yalanlarla dolu

Yalanlar ördü içimde karanlık bir duvar
doğruyu aradım ama yoktu bir yara bir izhar
her dokunduğum şey elimde oldu zarar
ben kendime bile artık yabancı bir diyar

Karanlığın arasında ışığı aradım
Sevdiklerimin sözleri beni gerçeğe götürür
İnandım

İçimde yanan sönmeyen bir sigarayım
her dumanla eksilen solgun bir hayattayım
küllerim düşerken sessizce yanıyorum
görmeyen gözlere fısıldayın yapamıyorum

Aynadaki yüz bile bana artık yabancı
gülüşlerim kırık içim darmadağın sancı
kimse bilmez içimde büyüyen o acı
sessizce tüketir insanı en derin yalancı

Ne ileri gidebildim ne de dönebildim geri
sıkıştı ruhumun içinde karanlığın yeri
bir zamanlar vardı umut dediğim biri
şimdi yokluğunda bile kaybettim kendimi

Hani bazen olur ya

İnsan bazen ölmez ama yaşamaz da
bir gölge gibi sürüklenir boşluklarda
ben de o gölgeyim kendi duvarlarımda
sessiz bir vedayım kendi yarınlarımda