İleri Şiiri - Kasım Kobakçı

Toprak çok sever kuruyup susamış tohumları,
Yeşertir hep, boyun eğmez nazlı fidanları,
Tıka basa doldurmak ister geniş tarlaları,
Pes etmez, yağmurlarla bulutların yorgunları,
Yüce doğanın kudreti, toprağından ileri.
*
Çiftçi bekler hep, sararıp uzayan buğdayları,
Savurur hep, yorulmak bilmez sarı başakları,
Silme silme doldurmak ister ahşap ambarları,
Dinlenmez, tırpanlarla köylülerin nasırlıları,
Yüce tarlanın bereketi, emeğinden ileri.
*
Arı çok gezer açılıp boyanmış çiçekleri,
Dolaşır hep, durup konmadan tatlı petekleri,
Damla damla doldurmak ister sarı kovanları,
Vazgeçmez, polenlerle rüzgarların yolcuları,
Yüce ormanın şifası, nektarından ileri.
*
Güder o çoban yayılıp acıkmış sürüleri,
Seslenir hep, söz dinlemez inatçı kuzuları,
Boydan boya doldurmak ister yeşil ovaları,
Susmak bilmez kavallarda, dağların yankıları,
Yüce yaylanın neşesi, sürüsünden ileri.
*
Rüzgar çok sever sararıp dökülmüş yaprakları,
Sürükler hep, tutunmak bilmez kuru dalları,
Uçtan uca doldurmak ister ıssız patikaları,
Durmak bilmez, fırtınayla mevsimlerin soğukları,
Yüce güzün telaşı, ayazından ileri.
*
Gönül çok arar yeşerip serpilmiş umutları,
Besler hep, solmasına kıymaz gizli duyguları,
Taşırana dek doldurmak ister garip sineleri,
Usanmaz türkülerden, yolların uzayanları,
Yüce sevdanın ateşi, dumanından ileri.