İpi boynuma dolayanlar,
Üzülmesin ben çekerim.
Gözyaşıma sebep olanlar,
Dökmesin, ben dökerim.
Bir öğünlük mutluluğumu,
Sen ve ben topraktandık.
Aynalara cam olup takıldık,
Sen ve ben kuru ağaçtandık
Boş sayfalarda karalandık
Senle ben akrep ve yelkovan
Birbirimize zamansız kurulduk.
Tarlada pamuk toplayan,
Eller gibiydi yüreklerimiz.
Hırpalanmış umutlarımızı,
Ahımızı duyanlar anlardı.
Yaz sıcaklarına bıraktık,
Gölgeler arayıp durma gönül,
Gölge sende sen gölgelerdesin.
Sırata bakıp ağlama ey gönül,
Sırat sende, sen sıratlardasın.
Sevgili arayıp da durma gönül,
Sevgi sende, sen sevgilidesin.
Hislerim doğru söyler,
Beni yanıltan gözlerin.
Hislerim bırakma der,
Seni bırakan ellerim.
Hislerim deli ve dolu,
Yağmur, alıp götürür benden,
Nem kapmış düşünceleri,
Kuru bir ben kalırım.
Yalnızlığımı yağmura verip,
Yalnızca kalbimle kalırım.
Anlamaz beni keman, ağlarım,
Bir cesette, pır pır atan bir ruh varken,
Gizleyemezsin sen nazende güzelliğini!
Çıkar at ruhundaki koyu mu koyu beni.
Sende tertemiz günahsız bir ben kalsın.
Bahçıvanı ol, tüm çiçeklerin sevgilisi ol,
Yüzümüz karanlıkta kalınca,
Kömüre bulanmış gözlerimizi,
Utançlarımızı gizleyebilmek için,
Suyun saflığına bırakamazdık.
Yaradana muhtaç olanlardan,
Kalbimi, baharda açarım.
Kış bitsin, soğuk gitsin,
Sen bana gelince açarım.
Seni ömrümce bırakmam.
Günler, mevsimler bitsin,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!