İkindiden Sonra Şiiri - Seyrani Göl

Akşam, eski bir istasyon gibi
sessizleşti içimde.
Bir tren geçti uzaktan;
sen yoktun.
Ama gidişin
raylarda uzun süre kaldı.

Pencereme vuran yağmur
yüzünü çizdi bir an.
Bakmadım.
Bazı yüzler
hatırlanarak değil,
unutulmaya direnerek yaşarmış.

Uzakta bir köy ışığı
karanlığın cebinde
saklı bir sır gibiydi.
Seni düşündüm.
Aşk bazen
yan yana durmak değil,
aynı uzaklığa
iki ayrı kalpten bakmakmış.

O ışıkta,
ellerini gördüm.
İnsan,
sevdiğinin yüzünü unutur belki;
ama ona bakarken
içinde doğan sabahı
unutmaz.

Gece, dağların ardında
yavaşça derinleşti.
Bir köpek sesi
boşluğa dağıldı.
Bazı özlemler
sesini bulunca
daha çok acır.

Şimdi hiçbir şey beklemiyorum.
Yalnız, bazı akşamlar
gökyüzüne uzun uzun bakıyorum.

Belki aşk dediğimiz,
bir insanın dönmesini istemek değil;
dönmeyeceğini bilip
yine de gözlerini
kapıya çevirememektir.
S.GÖL