İkinci bahar Şiiri - Gece Gözlü

İKİNCİ BAHAR

Hayat, herkese aynı mevsimi vermez. Kiminin baharı çocukluğunda açar, kimininki, saçlarına ilk ak düştüğünde...

Bir kebap ustası vardı. Ömrünü ateşin karşısında geçirmişti. Et pişirirken, içindeki yalnızlığı közlemiş; her şişte biraz daha susmuştu.

Bir kadın vardı. Kahvenin köpüğünde gülümsemeyi saklayan. Masalara çay koyarken, kendi ömrüne bir yudum mutluluk koyamamıştı.

Kim derdi ki, aynı sokağın rüzgârı iki ayrı yalnızlığı aynı masaya oturtacak?
Adamın elleri is kokuyordu, kadının elleri tarçın ve kahve... Biri ateşle konuşmayı öğrenmişti, öteki sessizlikle.

Hayat, gençliğe acele ettirdiği aşkı, onlara ağır ağır anlattı.
Birlikte yürüdüler... Ne ele güne meydan okumak için, ne de geçmişi inkâr etmek için.
Sadece... Yarım kalmış ömürlerinin eksik sayfalarını tamamlamak için.

sevmek, yalnız genç kalplerin işi değildir. Bazen en güzel aşklar, kırışıklıkların arasına gizlenir.

İkinci bahar, takvimde açan bir mevsim değildir.
İkinci bahar; bir kebap ustasının ocağındaki ateşle, bir kadının demlediği çayın buharının aynı gökyüzüne yükseldiği andır.

Çünkü hayat, bir kez yaşanır derler.
Oysa bazı insanlar, gerçek hayatlarına ilkbahardan çok sonra başlar.