İkimize Dair Şiiri - Halil Kumcu

Uzak diye bir yerler var;
Hasret, gurbet, özlem içeren…
Ağladığında gözyaşını silenin olmadığı,
Binlerce kilometrelik diken…

Senden uzakta başlıyor bir gün,
Duvarların ötesinde, şehirlerin gerisinde.
Atılan her adım daha da uzaklaştırır;
Sensiz her yer gurbet bana artık, sayende.

Dilinden dökemediğin kelimeler,
Ayaklarını üşütür ilkin, sonra kalbini…
Zaman, nasıl da ödetiyor insana,
Gitmenin, terk etmenin bedelini.

Kara trene binip gitsem diyorum;
Arkama bakıp derin bir “of” çeksem…
Eksilirim, eksiltilirsin gün gün;
Sanma ki tamamlanır bu hikâye hem…

Nedeni, niçini, niyesi yok;
Dönüşü olmayan bir yoldayım.
Ne kaldı ki senden bana geriye?
Birkaç cümlelik mektuba bile razıyım…

Şimdi kala kala anılar kaldı elimde;
Bir avuç toprağı, birkaç satıra sığdır bakalım.
Bir şeyler söyle artık ikimize dair,
Gitmek… ölmekmiş meğer, bunu anladım.

Biliyorsun, susmak da bir vedadır bazen;
Ve en sessiz ayrılık en derin olanıdır.
Ben seni içimde gömüp yürürken giderim,
Sen de en çok orada kalırsın: içimde, bangır bangır…

📍Şair Notu: Bu şiir, yalnızca bir gidişin değil, bir iç göçün hikâyesidir. Uzaklık, bazen kilometreyle değil; susuşla, eksilmekle, yarım kalmakla ölçülür. Sevdanın ömrü bir fotoğraf karesi kadar kısa, yası ise bir ömür kadar uzun olabilir. “İkimize Dair” olan her şey belki bir trende kaldı, belki bir vedada, belki de hiç yazılmamış bir mektubun ilk cümlesinde... Bu şiir, kendine dönmüş bir kalbin içinden konuşuyor; bir sevdaya değil, bir hayata ağıt gibi…

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Hasret dediğin, kalbin en kuytu yerinde yürüyen bir ayak sesidir.”
•Ayrılık, birlikte kurulan cümlelerin yalnız okunmasıdır.

18 Ağustos 2022 / Perşembe / Ankara