İki İmlasız Nokta Şiiri - Ertan Hurmanlı

Bir rüya çölünde, seraba susamışız seninle.
Tarih bizi yazar mı, küllerimiz bitince
Senin ellerin üşüyor, benimse kelimelerim
Sen dudaklarını yalnızlığın rengine boyuyorsun,
Ben bir sigara daha yakıyorum ciğerlerimin hüznüne

Ben seni seviyorum, diyorum;
imlasız, düşünmeden...
Nedense senden geçerken
Göğsümde bir kuş,
kafesini paramparça ederken

Gökyüzü yırtık bir çadır başımızın üstünde
Saatler sende, yanlış zamana vuruyor,
Adını unutmuş sokaklara sapıyorsun

Bir kedinin gözlerinde arıyorum tanrıçayı
Miyavlıyor karanlığa;
o da bizim gibi kayıp
Kuyruğuyla siliyor zamanın tozunu
Bir kadın eksiliyor sokaktan;
patilerinde antik çağın izleri

Saçlarının kokusu rüzgara karışmış,
nefessiz kalana dek seni içime çekiyorum
Bir sigara daha yakıyorum
ciğerlerimin hüznüne
Dumanında senin yüzün,
Değsin yüzüme

Bir ıslık çalıyorum, devriliyor binalar
Kuşları vuruyorlar göğsümün çatısında
Sulamayı unuttuğumuz tanrılar darılıyor
Cebimden dökülen bozuk paralar gibi
Dağılıyor yüzün şehrin ıslak kaldırımlarına

Sen saçlarını topluyorsun
Tüyleri dökülüyor yarınlarımızın
Kediler çoğalıyor biz azaldıkça
Mısır tanrıları iniyor
apartman boşluklarına

kelimeler üşüyor, sen ellerimi bırakınca
Tanrıça kedi uykuya dalıyor sokağın başında
İki imlasız nokta oluyoruz seninle,
bitmeyen bir cümlenin sonunda