İçimin Göçebesi Şiiri - Mehmet Hanifi Er ...

Eğer döksem kaleme aklımdan geçenleri,
Gecenin rengi solar, mürekkebin kırılır beli.
Sonra bir otobüs kalkar bu kentin terminalinden,
İçinde senden sürgün, bavullara sığmamış mülteci bir hüzün...
Ceketimin ceplerinde üşürken bu fukara ellerim,
Ben bu koca dünyada, en çok kendime geç kalırım.
Sığmaz yaralarım harflere, satırlardan taşar da,
Çoğalır karanlıkta faili meçhul intiharlar...

Hangi sokağa sapsam şimdi, adın duvarda yasaklı bir bildiri.
Yarım kalmış bir sinema biletidir artık harcanan bu gençliğimiz.
Ve ne zaman düşsen aklıma, şairliği fırlatıp bir kenara,
Sırf sana mülteci bir şiir olmak ister bu fukara ömrüm.
İstanbul’un yedi tepesinde esen o asi rüzgâr vurur da yüzüme,
Ben o dilsiz acıyı, kutsal bir emanet gibi taşırım içimde.
Çünkü bilirsin bizde öyle kolay sarılmaz yaralar,
Bizde yaralar, yeni bir ağıta, yeni bir şiire kadar saklanır...

Biz ki Adana’nın o soluk kesen, o hırçın sıcağında bile,
İçimizdeki o buz tutmuş yalnızlığı eritememiş adamlarız.
Şimdi kalkıp bu kentin o sahte, o hoyrat kalabalığına,
Bu süslü, vitrin cümlelerin arkasına mı saklanacağız?
Mevsimi çoktan geçmiş bir ömrün son nöbetçisiyim şimdi,
Cebimde sönük bir kaçak tütün, aklımda o faili meçhul geceler.
Hangi sokağı dönsem bir polis sireni, kirli bir kimlik sorgusu,
Hangi kapıyı çalsam, yüzüme kapanan hırpalanmış bir mazi pusulası...

Ankara’nın ayazı da yetmez içimdeki yangını söndürmeye.
Beşiktaş sırtlarından denize doğruda baksam
Artık deniz bile yabancı, deniz bile iltica etmiş bu gece bana.
Üzerimde annesi ölmüş çocukların o dilsiz küskünlüğü var.
Hani ağlamak istersin de bir yutkunma düğümlenir ya boğazına,
Gözyaşın bile utanır kendi hıçkırığından, işte tamda öyle bir şey...
İşte bu yüzden, ey benim içimin göçebesi,
Eğer döksem kaleme aklımdan geçenleri,
Ne bu mürekkep yeter içimdeki bu kavgayı anlatmaya,
Ne de bu yorgun şehir kaldırabilir bu kadar ağır vedayı.
Şimdi tüm ışıkları söndür ve sakın arkana bakma,
Çünkü bazı vedalar, hiç söylenmemiş türkülerin dizesidir...