İçimdeki yolculuk Şiiri - Hasan Yılmaz 3

Ben bir garip kulum kendi halimde,
Hakk’ı arar durur ruhum biçimde,
İnsanlık cevheri saklı içimde,
Kendimi yollara vurasım geldi.

Yüzümü çevirdim dünya sesinden,
Sıyrıldım kalabalık vesvesesinden,
İnsanlık sırrını can kafesinden,
Çıkarıp evinden göresim geldi.

Herkes bir davada, nefis peşinde,
Ben kendi derdimle kalb işinde,
Gündüz hayalimde, gece düşümde,
Hiçlik makamına eresim geldi.

İnsanlık dediğin özde saklıymış,
Gönül aynasını silen haklıymış,
Aklım bu sır ile yüceye bağlanmış,
Kendi ummanıma dalasım geldi.

Dışarda arayan yanılır kalır,
Kendi içine bakan Hakk'ı tez bulur,
İyilik, merhamet bende can bulur,
Nefsimi burada yenesim geldi.

Sustum dostlarıma, kelam eyledim,
Kendi kendimi ben canla dinledim,
İçimdeki sesle yandım, inledim,
Huzuru bu sessizlikte bulasım geldi.

Garip kul eyleme dışa hevesi,
İçinden yükselir Hakk'ın nefesi,
Kırıldı ruhumun fani kafesi,
Şimdi özüme uçasım geldi.
2025