İçimdeki Ben Şiiri - Bedirhan Zaim

Ruhumun derinliklerine indikçe incinir içim,
Geçmise gider gözlerim,
Küçük çocuğun gözlerinin içinden aşağı bakar hüzünlenirim,
Kaldırmak isterim onunla beraber, içinde inciten nefreti,
Gücüm yeter mi bilmem korkarım içimden,
Nefret ve hüzünle beslenecek olan bu çocuğu nasıl mutlu ederim bilmem,
Olacaklardan habersiz içine gülümser,
Gülüşü içindeki küf tutmuş nefreti aydınlatır.

Kafamı dik tutmaya çalışırım,
Ellerim kesikse kırık ellere bakarım,
Tanrıya hamd ile sükût bırakırım,
İçime sevinç ağlarım,

Gün geçtikçe biriken göz yaşları,
Gün geçtikçe dünyayı aşan nefret mantarları,

İçimde aydınlanan küçük ışık, tek zafer budur,
Rab, ancak taşıyacak olana yük buyurur.

Yaratan beni güçlü bilir ders edinirim,
Dünyanın geçeceğini bilirim.

İnsanların insan olmasından tiksinirim,
İçlerinde büyüttükleri pislikten iğrenirim.

Dışa vurduklarından bilirim,
Yolumu bunlara gore çizerim.

Bazen insan olmak istersin,
Derler ki hataya düşersin,
Bilmez ki insan kendisidir.

Gün geçtikçe fark edersin,
İnsanı iyi karakter sananlar,
İnsanlıktan nasibini insan olarak alanlar,
Herkes sadece kendi nasibinden bahseder,
İşte bu yüzden onlarda insanlar.

İnsana insan olmayana olmayan karar kılınmıştır tabiatta,
İnsan olmayanların yürüyebileceğini zannedersin hayatta,
Temizlikten kayıp düşerler bilemezsin ama,
Kimi fazla pislikten boğulup düşer, kimi fazla temizden kayıp düşer.