Geçip giden yıllarıma mı yanayım
Yoksa sessizce eksilen ömrüme mi
Bilmiyorum
İnsan bazen kendi içinde
Hangi yarasının daha derin olduğunu seçemiyor.
Bir ömür geçti diyorlar
Oysa ben hala
Bazı gecelerde gençliğimi arıyorum
Bir sokak lambasının altında unutulmuş
Eski bir hayal gibi.
Ne çok şey eksilmiş içimden
Bazı dostlar
Bazı sevdalar
Bazı iyi ki ler
Ve en çok da
Eskiden gülerken gözleri parlayan o insan.
Şimdi aynalara bakınca
Yüzümde zamanın izleri değil
Susup içime gömdüğüm acılar görünüyor
Çünkü insanı yaşlandıran yaş değil
Taşıdığı kırgınlıkların ağırlığı oluyor.
Bir zamanlar yetişmek istediğim hayat
Şimdi arkamdan kapanan kapılar gibi
Ne kadar koştuysam
O kadar yalnız kalmışım meğer.
Ve geceleri
Herkes uyurken
İçimde konuşan bir ses oluyor
Bunca şeyi yaşadın da
Kendine ne kaldı.
İşte o an
İnsanın canı yıllara değil
Kendi içinde yavaş yavaş tükenen yarınlara yanıyor.
Ama yine de
İçimde küçücük de olsa bir umut taşıyorum
Çünkü tamamen biten insan
Böyle derinden hissedemezdi.
Demek ki hala
Küllerimin altında
Sönmemiş bir hayat var...
Hüseyin YANMAZ
04.06.2026
Kayıt Tarihi : 4.06.2026 17:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!