İçimde Uyanan Sabah Şiiri - Seyrani Göl

şehir gri bir sabaha uyanıyordu
kaldırımlar geceyi yavaş yavaş bırakıyor
fırınlardan yükselen ekmek kokusu
soğuk havaya karışıyordu usulca

bir çaycı dükkânının önünde
yeni demlenmiş çayların kokusu yayılıyordu
buharın içinden yükselen sıcaklık
üşüyen sabahlara iyi geliyordu

bir simitçi geçti önümden
omzunda eski bir yorgunluk vardı
dumanı tüten susam kokusu
çocukluğumdan bir sokağı açtı içimde

bir köşede
uykusuz bir taksici sigara içiyordu
dumanı göğe değil
sanki yıllardır konuşamadığı birine yükseliyordu

karşıdan geçen bir işçi
ellerini cebine saklamıştı
yüzünde
erken kalkılmış hayatların solgunluğu vardı

ben ağır ağır yürüyordum
sabahın kalabalığına karışmadan
çünkü bazı insanlar
güne başlamadan önce
biraz daha kaybolmak ister

vitrinlerde geceden yorgun ışıklar sönüyordu bir bir
manav kasalara portakal diziyordu umutla
bir çocuğun elinden okul çantası sarkıyordu
annesi saçlarını düzeltiyordu telaşla

bir apartman boşluğundan
radyo sesi taşıyordu rüzgâr
eski bir şarkı çalıyordu belli belirsiz
bazı anılar
kapıyı çalmadan giriyor insanın içine

hayat
her şeye rağmen devam ediyordu işte
bu bazen teselli gibi geliyor insana
bazen de daha büyük bir hüzün bırakıyor

denizin üstünde ince bir sis vardı uzakta
martılar artık daha yüksek uçuyordu
geceyi geride bırakmış gibiydiler
bir tek insan
kendi içinden kolay çıkamıyordu

kaldırım kenarında unutulmuş
ıslanmış bir gazete gördüm sonra
bazı haberler eskiyordu belki
ama insanın içindeki eksiklik
aynı kalıyordu yıllarca

bir banka oturdum sonra
ellerim cebimde uzun süre bekledim
geçen yüzlere baktım
herkes bir yere yetişiyordu
kimse kendine varmıyordu belki de

o an anladım
insan bazen yorgunluktan değil
aynı duyguyu taşımaktan yaşlanıyormuş meğer

güneş biraz daha yükseldi
camlarda sarı parıltılar çoğaldı
şehir tamamen uyanırken
içimde ince bir sessizlik kaldı

ve ben
o sessizliği yanıma alıp
yeniden yürüdüm.