İçimde Ölenler Şiiri - Erkan Tankut

özlemek artık bir duygu değil bende boğazımda kalan bir şey…
ne yutuluyor , ne kusuluyor

adını ansam midem bulanıyor çünkü hatırlamak bile yoruyor insanı
birini değil, kendimi özlüyorum aslında sen gelmeden önceki halimi

herkes “alışırsın” dedi , alıştım…ama iyiye değil
şimdi biri gelse sevebilir miyim bilmiyorum
içimde yer yok değil ama heves yok
özlemek dediğin artık birini beklemek değil bende
hiçbir şeyin gelmemesini kabullenmek gibi

ve en kötüsü artık canımın acıması bile eskisi kadar samimi değil
çünkü insan bir yerden sonra kendi acısına bile yabancılaşıyor
sanki başkasının hayatını izler gibi uzaktan… ilgisiz

geceler eskisi gibi uzun değil artık sadece boş
içini dolduracak hiçbir şey yok ne bir ses ,ne bir his

gülmek geliyor bazen içimden ,ama yarım kalıyor
çünkü neye güldüğümü bilmiyorum
neye üzüldüğümü unuttuğum gibi

insan en çok ne zaman tükenir biliyor musun
artık anlatacak bir şeyi kalmadığında değil
anlatmaya değecek kimse kalmadığında

ve ben şimdi tam oradayım , ne sana dönebiliyorum ,ne kendime
arada bir yerdeyim işte ne yaşamaya hevesim var
ne de tamamen vazgeçmeye cesaretim
belki bir gün geçer diyorlar , inanmıyorum
çünkü geçen şey zaman değil insanın içi oluyor

ben çoktan eksildim ,fark edilmeden sessizce

şimdi biri “iyi misin” dese yalan söyleyecek kadar bile halim yok susarım
çünkü doğrusu uzun anlatmaya değmez

özlemek mi…artık adı bile ağır geliyor
çünkü ben seni değil içimde ölen herşeyleri taşıyorum
ve insan en çok neye kırılır biliyor musun
iyileşeceğine inandığı yerde çürüdüğünü fark edince

ben de tam oradayım
ne geri dönecek bir yol var , ne de devam edecek bir neden
sadece sürükleniyorum...
adı hayat diye geçen ama bana hiç uğramayan bir şeyin içinde