İçimdeki ışık yavaşça çekiliyor, avucumda bekleyen bir avuç sönmüş kül gibi.Her zerresinde bin yıllık bir uzaklığın o keskin sızısı var.Bitiyorum sanma, bu sadece gölgemin yere biraz daha ağır düşmesi.Ruhun bu bedene sığmaması, insanın kendi sesinden bile ürkmesi belki de.Kışın ortasında unutulmuş tek bir hırka gibiyim artık.İpleri sökülmüş, rengi ayazdan ve yalnızlıktan solmuş.
Keder dediğin, boğazımda duran o dilsiz ve sert kaya.Yuttukça boğazımı yakan, sustukça içimi oyan bir boşluk.Gözlerimde sönen lambaların dumanı tütüyor hâlâ.Hangi sokağa girsem, o kapı çoktan kilitlenmiş oluyor.Sanki kalbim, rayları sökülmüş eski bir vagon.Ne bir yolcusu var ne bir durağı, pas tutmuş bir sessizlikte bekleyen.
Vakit diyorum, kirpiklerimin ucunda titreyen o son damla.Düştü düşecek, bütün bu gürültüyü bitirecek bir sessizliğin habercisi.İçimde binlerce aynanın aynı anda sustuğu o tuhaf an.Her parçada biraz daha eksilen, biraz daha solan bir nefes.Tavan arasında unutulmuş bir bavul gibiyim.İçinde yaşanmışlıklar var ama anahtarı çoktan kaybolmuş.
Gökyüzünü bir yorgan gibi çekiyorum üzerime.Yıldızlar, sönmüş hayallerin uzak ve soğuk ışıkları gibi.Aklımda uçuşan o yaralı kuşlar, dönüp duruyor başımda.Yaşamak diyor biri, bazen en büyük vazgeçiştir.Ben o vazgeçişin tam ortasında, o incecik çizgide.Kendime dair ne varsa, sessizce bırakıyorum bu boşluğa.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta