İçimde Bir Yer Var Şiiri - Rumeysa Aktaş

• 

  Özgen Öz

  Bu şiirin en güçlü yanı, acıyı dramatize etmek yerine onun içinden dönüşümü anlatması. İlk bakışta yalnızlık üzerine gibi görünse de, aslında "kendine dönüş" şiiri.
  "İçimde bir yer var, kimsenin dokunmadığı…" dizesi, insanın en mahrem özünü anlatıyor. Dış dünyanın ulaşamadığı, incinmiş ama tamamen kirlenmemiş bir iç mekânı…
  "Ama hep bir şey eksikti, adını koyamadığım bir 'ben'." Burada eksik olanın bir insan değil, kendi benliği olduğunu söylüyor. Şiirin kırılma noktası da burası. Başkalarını aramaktan çok, kendini arama yolculuğu başlıyor.
  "Ben hâlâ buradayım." Bu cümle çok sade ama çok güçlü. Yaşanan onca şeye rağmen hâlâ ayakta kalabilmek, ruhun tamamen teslim olmadığını gösteriyor.
  "İçimde bir yer hâlâ ışık tutuyor bana." Şiirin umut kapısı burası. O ışık dışarıdan gelen bir kurtarıcı değil; insanın kendi özünden yükselen, yol gösteren bilinç. Tasavvufî bir okumayla bu, insanın içindeki ilahi nefesi de çağrıştırabilir.
  Ve son bölüm…
  "Kırıldığım her yerde / bir çiçek açmış sessizce."
  Bence şiirin en güzel dizeleri bunlar. Çünkü burada yara, sadece acı veren bir iz olmaktan çıkıyor; olgunlaşmanın ve güzelliğin doğduğu yere dönüşüyor. Acı, anlam kazanıyor.
  "Ve ben artık o bahçede yaşıyorum, kendi içimde…" ise yolculuğun tamamlandığını hissettiriyor. Artık mutluluk dışarıda aranacak bir liman değil; insanın kendi içinde kurduğu bir bahçe.
  Kısacası bu şiir, yalnızlığın değil; içsel bütünleşmenin şiiri. Dış dünyadan umudu kesen bir metin değil; dışarıda aradığı hakikati kendi içinde bulan bir ruhun sessiz tanıklığı. En güzel tarafı da umut bağırmıyor; fısıldıyor. Bu yüzden samimi ve etkileyici duruyor. Emeğinize yüreğinize sağlık

  Devamını Göster

  • 0
  • 0

  Cevap Yaz

TÜM YORUMLAR (1)