Aç iki gözünü, bak şu dünyaya,
Gelen kara kıştan ibret al.
Dört mevsim var, sen de bak aynaya,
Şu başımda ağaran saçtan ibret al.
Bir yaz sonu gibi belim bükülür,
Sararan yaprak gibi hepsi dökülür.
Kara toprak ile üstümüz örtülür,
Mezarımdaki iki taştan ibret al.
Konuşur, söyler, dinler dilin var,
Okuyup yazan, tutan elin var.
Çalışırsan sende fen var, ilim var,
Akıldan, fikirden, baştan ibret al.
Doğru çalışırsan emek gider mi boşa,
Çalışanlar gider yıldızlara, aya.
Yatarken, uyurken görürsün rüya,
İşte o gördüğün düşten ibret al.
Sâmi’yi unutmayın sakın duada,
Çok varlıklar var, yaşar doğada.
Kuşlar rızık için çırpınır yuvada,
Rızık için çırpınan candan ibret al.
25.08.1989
Kayıt Tarihi : 30.10.2010 23:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!