Sevgi gül sevdalısı bülbülleri çok dertli şakıtır koyunlara kuzularını yalatır.
Sevgi insana her cümlesi birbirinden manidar mektuplar yazdırır satır satır.
Sevgi yanan bağırların hararetini giderir
Fikri güzel gönlü güzellere hemen kendini bir anda sevdirir.
Ey Güzel İnsan!
Bu yalancı cennet ülkemi seviyorum diyorsan?
Seve seve şehit olmayı aklına koyacaksın.
Kimsesiz dul ve yetimlerin yanında olacaksın,
Ne pahasına olursa olsun, imkanın varsa
Fakir fukarayı, helal lokmalarla doyuracaksın!
Dert ve kederler üstüme üstüme geliyor.
Sevda sürmeli gözlerim, dostum kim düşmanım kim seçemiyor.
Çok iyi bilenmiş olduğu halde sevda makasım
Dostluk kumaşını ölçülerine göre biçemiyor.
Ne yapacağımı şaşırmış kalmışım.
Bir İnsan, gönül köprülerini yıkıyorsa,
Her daim celalli ve haşin bakıyorsa,
Aşk ve sevdayı dumura uğratıyorsa,
Güzeller güzeli, olsa ne olur olmazsa ne olur ?
Gönül kapılarına yirmilik paslı çiviler çakılıyorsa,
Kemlik bilmeyen sevdalı gönüller yıkılıyorsa,
Fikri güzel, gönlü güzeller, hor ve hakir görülüyorsa,
Gerektiğinde, gerektiği zaman, işler ehline verilmiyorsa,
Durma hemen kaç oradan!
Bir insan, kardeşçe kucaklaşmıyorsa,
Muhabbet ve sevgi fedailiği yapmıyorsa,
Mert ve babayiğitler gibi yaşamıyorsa,
Eğleşmem kaçarım ondan durmam yanında!
Bir insan, gönülleri fethetmiyorsa,
En büyük servet huzur ve mutluluktur!
Huzur ve mutluluğun olmadığı mekanlarda, ruh girer karanlık çıkmazlara!
Ruh karanlık çıkmazlara girdiğinde, insan şaşırır kıblesini!
İnsan kıblesini şaşırdığında, kaçar ağzının tadı tuzu!
En lezzetli taamlar bile olur sanki yavan!
En küçük huzur ve mutlulukların kıymet ve değeri haddinden fazla bilinmeli!
Ey sevgili!
En zor şey, seni sana anlatamamak ve seni sana yazamamaktır.
En zor şey, kara kalemle çizdiğim resimleri, gönül duvarlarına asamamaktır.
En zor şey, seni sana anlatırken kekeme olmaktır.
En zor şey, bir anlık yokluğunda sabırsızca yolunu gözlemektir.
Ve en zor şey, gördüğüm her güzeli sana benzetmektir.
Ahde Vefa ve kadirşinaslık sevgi ve muhabbet vardı eskiden.
Saygı ve sevgi gösterilirdi canı gönülden.
Fakir ile zengin ayırımı yoktu.
İnsanlar uzakta yaşıyorlardı ama eser yoktu sıkıntı ve kederden.
Komşu komşuya teslim ederdi şeref ve namusunu.
Evlerinin önü harman,
Ancak yar olur derdime derman.
Yar yanımda olduğunda,
Bilmem nasıl geçer zaman.
Evlerinin önü çamur,
-
Şükrü Atay
Tüm YorumlarŞiirlerinizin hemen hepsi Hakk'a,hakikate çağıran doğruya yönelten şiirler.Tebrikler.
İlhamınız bol, kaleminiz dâim olsun inşallah.