Dostlar beni boşladı
Koydu kazana haşladı
Ardım sıra taşladı
Vay beni vay beni beni
Etrafımda gölge idiler
Vicdan terazisinin darası bozuldu
İnsanlıktan gram insaf kalmamış
Tabiatın dengeside bozuldu
Gaipte bir yerlerde mucize ararmış
Kalemim aciz kaldı yazmaya.
Kelimeler sığmadı dizmeye.
Tırnağım yokki yuva kazmaya
Virane bağlara çevirdin beni.
Şen değil gönlümün bağları.
Nicelerine dost diye sarıldım
Hepsi kara yılan çıktı dost
Düşenin elinde tutdum kaldırdım
Kalleş gibi sırtımda vurdu dost
Sinsi planlar kurdu ardımdan
Boz bulanık akan seller
Ardımda kov eden diller
Yerden yere vurduğun yeter
Vurun vurun vurun beni
Vurunda öldürün beni
Öldüründe kurtulun bari
Yakışmıyorum fotoğraf karelerine
Görüntüyü bozarım ne gerek var
Haz almıyor zaten birileri benden
Resim çektirmeye hiç gerek yok
Dur durak bilmiyor yıllar
Seneler gelip geçiyor
Mevsimler geldi geçti
Kışımış benim ömrüm
Başladı yaprak dökümü
Yalancıya mum olmuşsun
Yanar dönersin dünya
Kötülere kul olmuşsun
Yanar dönersin dünya
Adamlık dillere düştü
Yoktur sana öyle beleş ölüm
Sürüm sürüm sürünesin görsün gözüm
Hiç arlanmaz kızarmaz yüzün
Yaptıkların yanına kar kalmasın senin
Sesime ses kat yankı dağları
Sesiz çığlığımı duyan kalmasın
Kulak ardı eden sağır sultanı
Söyleyin azıcık insafa gelsin
-
Hüseyin Bayır
Tüm YorumlarKalemine sağlık