İbrahim Şiiri - Fatih Bostanci 2

İbrahim...
Bırak elindeki o baltayı,
artık gerek kalmadı!
Ben bütün putları tek tek
devirdim ellerimle.
Kimsenin haberi olmadı!

İbrahim..
Bu dünya ne Buhtunnasır'a
ne de Süleyman'a kaldı..
Hepsi göçüp gitti ecelleriyle..
Hepsi kalakaldı amelleriyle..
İbrahim..
Beni eyleme asma bahçelerin
Put yapılan güzelleriyle..

İbrahim..
Benim buzdan değil
taştan evim eridi,
Kalakaldım güneşle başbaşa..
Yok mu bi gölgelik?

İbrahim..
Çok susadım bitab düştüm,
Ellerim çok üşüyor,
Üstelik kan revan içinde..
Al kanlara boyandım baştan başa!

İbrahim..
Su ver kevser ırmağından bir tas,
Yaralarımı sen sar anama söyleme!
Bilmesin putları devirdiğimi...

İbrahim..
Baltayı en büyük putun boynuna sen As!
Ben asarsam kimse bana inanmaz!

01.01.2026