Huzurun İzleri Şiiri - Aysude Gül

Dünyayı sırtıma aldım sandım,
Meğer yük dediğim kendimmiş.
Yetişeceğim yollar çizdim ufuklara,
Varınca dinlenirim dedim,
Her vardığım yerde başka bir yol belirmiş.

Kırıldı dallarım,
Hazan vurdu çiçeklerime.
Emek verdim, eksildim,
Sevdim, sustum, bekledim.
Bazen bir avuç düş için
Koca ömür tükettim.

Gelen gitti,
Kalanlar da değişti.
Bazı yaralar kabuk bağladı,
Bazıları içimde konuşmaya devam etti.
Sonra anladım...

Huzur, peşinden koştuğum yerde değilmiş.
Bir saksıda açan çiçekte,
Bir kedinin gözlerinde,
Çocuğumun avucuma bıraktığı sıcakta,
Yazıp da içime sinen bir dizedeymiş.

Bir gece sahilde öğrendim bunu.
Dalgalar kıyıya vururken,
Gökyüzü sessizce kararıyordu.
Bir şarkı tutturdum kendi sesimden,
Deniz aldı, gece dinledi.
O an ne geçmiş eksildi,
Ne de hayat kolaylaştı.

Ama içimdeki gürültü sustu.
Anladım ki yaşam,
Hiçliğe yumruk sallamak değil yalnızca;
Bazen durup bir dalga sesini dinlemek,
Bazen bir dostla aynı gökyüzüne bakmak,
Bazen de küçücük bir mutluluğu
Kocaman bir hazine gibi saklamakmış.

Şimdi biliyorum;
Hayat yine yoracak beni,
Yollar yine uzayacak.
Ama huzur uzaklarda değil.
Bir çiçeğin açışında,
Bir şarkının nakaratında,
Bir şiirin son dizesinde,
Ve şükredebildiğim her anda...
Sessizce beni bekliyor.

Not
Meğer huzur, vardığım yerde değil,
Yol boyunca biriktirdiğim mutlulukların iziymiş.