Hüznünü Sileyim Yar Şiiri - Kasım Kobakçı

Epey zaman geçmiştir aslında, gelmez akşam,
Ruhum sahipsiz kalsa, yoktur anlamı inan.
Eller kınayıp dursa, aşağıdan yukarı,
Kahkaha atın hemen, göçtü can diyarlardan.
*
Yittim karanlık çöker, gölgeler büyüdükçe,
Hayal sanki o mehtap, ışığından okşamak.
Hangi yönde parlıyor, semadaki rehberim,
Dağa taşa vursam hep, kimsesiz ilerlenmez.
*
İlgisiz düşünceler, öfkeli hatıralar,
Kimsesiz çocuğuyum, yalnız kaldırımların.
Doğru kelam eyledin, kırışık alınların,
İkimiz birleşelim, yüzünü güldüreyim.
*
Asırlar akıp gider, ufukta güneş batar,
Şahsım eriyip bitse, değeri bilinmeden.
Yükseklerden süzülen, kibirli gözyaşıyla,
Eğlensin elâlem hep, ayrıldım mekanlardan.
*
Zifiri, üzerime örtülüyor geçitsiz,
İhtimal dışı şimdi, ayı izleyip coşmak.
Hangi semte koşayım, gökteki kılavuzum,
Yönlerim düğümlendi, cananım uzaktayken.
*
Aklından çıkardığın, isyan dolu düşüncen,
Avare dolanırım, köşelerin öksüzü.
Aynaya yansıtılan, huysuzlaşmış çehreler,
Birlik kuralım bugün, hüznünü sileyim yâr.