Hüznün İhtişamı Şiiri - Elbeyi Eyyuboğlu

Bir tufan koptu da sustu dillerin,
Giderken bir veda etsen ne vardı?
Gönlümde solarken açan güllerin,
Gölgeni gölgeme sersen ne vardı?

Biz ki bu sevdayı arşa taşıdık,
Yıldızlar altında sessiz üşüdük.
Aynı rüyalarda her gece buluştuk,
Uykumu bölmeden gitsen ne vardı?

Hâlâ o sokakta sesin yankılanır,
Hâlâ o masada gölgen dalgalanır.
Sana yanan bu can sanma uslanır,
Koruma biraz olsun üflesen ne vardı?

Sitemim kendime, sana gül kokum,
Kıyamam tek bir saçının teline.
Gönlümde ebedi, bitmezki tutkum,
Beni düşümden sarsan ne vardı?

Harabeye döndü bu aşkın tahtı,
Yine de anılar başımın tacı.
Kadere yazılmış bu kara bahtı,
Benimle beraber yazsan ne vardı?

Gidiyorsun madem, yolun nur olsun,
Kırıldı mızrabım, tellerimde lisan soldu.
Sana dualarım gönlümün teskini olsun,
Yüreğimi yerinden sökmeseydin ne vardı?