Ah canım Sevgili Günlüğüm ✍🏻 nasılda yetişemiyorsun yazılarımı okumaya… Gördün mü; gündüz ne dedim sen küsmeye meyl ederken? Tamam, söz zaman bulup yazacağım dedim mi, demedim mi?
Bak tutuyorum işte sözümü… Uykumu feda ediyorum sözümü tutma pahasına…
Tabii Çanakkale Boğazı yarışından bir hafta öncede İstanbul Boğazı Yarışında yüzdüm. Sondan başladım yazmaya, sanırım az önce alnımdan bir damlacık kanımın tadına bakan sivrisinek sondan başlattı beni…
Ne yapsın sivri inek, yani sineğe kızmak haddim mi?
Sinek olarak yaratılmak onun dileği miydi?
Sonra; bir şiirimde Sevgili Günlüğüm✍🏻
Yüreğini küstürme
Değmeyecek taşa!
Demişim. Başıda var elbette son iki satırın.
Yol belli…
Kum saati çevrili, laf, söz dinlemiyor,
Saniye saniye düşüyor ömür taneleri
Aklar sırasıyla saçlara, kaşlara düşüyor
Kaç kum tanesi ayak diretiyor, diş biliyor geceye
Merhaba sevgili günlüğüm ✍🏻 merhaba, nasılsın canım benim?
Vay, cıkıs, triplere bak; triplere!!!
Aaaa aaaaa…
Aaaa, arkasını döndü, bak sen hele!
Peki, sen bilirsin; hoşçakal o zaman çıkar giderim ben de ✍🏻 hıh!
Trip mi istiyorsun al sana trip!
Güzel bir avm var Libadiye caddesinde sevgili günlüğüm✍🏻Yürüyerek gidiyorum çok nadir de olsa. Dünyanın en ünlü markalarını bulmak mümkün. Ne aradığına bağlı; yine de aklında kalsın dünyaca ünlü markalar. Hafta içi ferah ferah gezebiliyorsun. Bazı akşamlar tempolu yürüyüşte alt geçitten geçip avm kapısına varmadan yokuş yukarı yirmibeş dakikalık yürümeyle dönüyorum eve: Elli dakika sürüyor yol toplamda, fakat bir saati bulması için uzatıyorum yolu…
Vay arkadaş evime dönüyorum diyemiyorum.
Eh Ahmet emminin evine dönüyoruz deriz bizde o vakit: Sanki ne olur, ne kadar yer yanar sevgili günlüğüm? Kiracılık gereği parasını ödediğin tüm evler senin denir ama, ben yine de benim diyemiyorum parasını ödesem de bana ait değil. Mantığıma aykırı…
Oysa Fatih’ten bahsetsem, dönüyorum evime diyebilirim.
Ne zaman ki Volkan Konak
Mikrofonu alır eline
Kahrederim kendime
Yemin eder bir daha bir daha
Gelirsem konserine
Üşütürsem yüreğimi
Kendime ait dünyam var benim
Cilt cilt kitaplar kütüphanemde
Kelime avcısı değilim
Kendime ait cümleleri yazar çizer ellerim
Kendime ait bir denizim var benim
Bir çocuk var ki içimde
Her sabah doğduğu gibi güneş
Geçer yüreğimin karşısına
Elinde toka
Kâh saçını toplar
Kâh dağınık
Merhaba sevgili günlüğüm ✍🏻 merhaba Ay’ım, Güneş’im, gölgem merhaba…
Gördün mü bak, ilk on günlük günlüğümüzü tutalım dedik olmadı bir türlü, niye ki?
Yazmak ayrı bir şey sevgili günlüğüm biliyor musun?
Anlatmışımdır belki; izahta etmeye çalışmışımdır ne denli doyurucu bilgiler verebildim bilemiyorum içinde bulunduğum duygu ve düşünce dünyamdan…
Geçmiş günlerden bir gün yağmur yağıyordu yine İstanbul’da bugün çiselediği gibi ve ben Beşiktaş’taydım.
Meylimi sana vermeyi seçiyorum Sevgili Günlüğüm✍🏻
Dünyadan arındır beni: Çek kendine ve bir daha bırakma ellerimi. Haberleri dinlemek bize göre değilmiş.
Olan biten üç aşağı beş yukarı hep aynı. Belki yazdıklarımızda üç aşağı beş yukarı hep aynıdır ama işte kalemi elimize alınca ve yaz emrini verince kağıt ne yazdığımızdan hem haberli, hem de habersiziz ki okurken kendimizi tanımak işte tam olarak burada başlıyor.
Yazmak cesaret ister, hele hele adını soyadını altına mürekkepli kalemle yazmakta..
Bence, benim doğrum bu yani.
Benim duygularım bunlar, duygularımı, fikirlerimi ve his dünyamı ortaya çıkarıp yazmaktan gurur duyuyorsam altına ad ve soyadımı yazmakta en az bu kadar önem arz eder benim için sahip çıkıyorum noktasından virgülüne tüm yazdıklarıma, bunlar benim ve ben de yazdıklarımım.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!