Hülya Gülmüş Şiirleri - Şair Hülya Gülmüş

Yeniyim bu şehirde,
Kentin yenisi, acemisi.
Düşüyorum yollarına;
Kaldırımlar aynı, vardığı yerler farklı.
Karışıyorum insanların arasına;
Yüzler yabancı, ifadeler katı.

Ve kar yağar bu şehire,
Her yer beyazlara bürünür.

İLK KAR / ANKARA
12.12.2018

İnce düşünür, inceler.
Onlara "incesin" derler.
Elekten geçebilir,
Taneleri inceler.

Anlaşılmaz düşünceli hali,

Bir işaret düşmeli sancılı doğumu başlatan
Şok etkisi yaratmalı hücreleri uyandıran
Olgunlaşan, akıp gitmeli cesurca bu kanaldan
Yolunu bulan, taşar gider hiç engel tanımadan

Üşüyorum ; ellerim soğuk
Tut, ısıt ellerimi, ısıt biraz...
Suskunluktan sesim boğuk
Bedenimden çıkmaz avaz
Sen gidince yüreğim de üşür
Duygularım soğuk

isminin harflerine dokundum
bugün...
hissettin mi?
kulaklarım çınladı
o an...
ben de senin gönlünden

Saatler aşka kuruldu,
Anda takılı kaldı zaman.
Yine sen geçiyorsun içimden,
Gözümü kapadığımda sol yanımdan.

Ayak izlerine basarak

Sen gittin ama izlerin kaldı
Sen sustun ama sözlerin kaldı
Buralardan gitmiş olsan da bile
Dostlarının yaşlı gözleri kaldı

İzlerin kalbimde; silinmez ki

Alışık olmayanı çarpar havası,
Aşık olanı sarar sevdası.
Güneşi yakar sanki cehennem,
Soğuk iliklere ulaşır körfezden.

Ayrı düşse de İzmir' inden İzmir' li,

Kaç ben ölür içimizde
Az kişinin tanıyabildiği
Bile bile, belki gönülsüzce
Kaderine terkederiz.
Kaç ben kalır içimizde
Tenha, tanıdık sokaklar