- Âkif ve İstiklal Marşı Anısına-
Sönmeyecek Bu Şafak, Korkma!
Bir kalem düşün ki; mürekkebi kandır,
Bir yürek düşün ki; vatanla çarpandır.
Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde,
Üç dost yaşarmış masalsı günün birinde.
“Su, Ateş, Ahlak” el ele, yürek yüreğe,
Çıkmışlar güzel bir gün ormanda gezmeye.
Orman yemyeşilmiş, sessiz ve de serin,
Ağaçlar göğe uzanmış, öter kuşlar derin.
TOPRAĞIN KALBİ ÇANAKKALE
Kıyamet koptu o gün, deniz kusan bir ejderha,
Gökten kurşun yağmuru, sağanak bir iştahla.
Boğaz’ın serin bağrında çalkalanan safir bir hüzün,
Güneş doğdu yine, parlak.
Her yer neşe dolu, şen.
Yeni bir gün başladı, bak.
Mutlu olalım hemen.
Kuşlar ötüyor dalda.
Çiçekler açtı mis gibi.
Yalancının mumu yatsıya kadar,
Önce biraz yanar, sonra sönermiş.
Er ya da geç adalet yerini bulur,
Sahibine iftirası geri dönermiş.
Hırsız kral olsa da dolmadan vakit,
Otuz beş yıl geçti, ben kimim, ne hâldeyim?
Ayrıldı odalarımız, adresim sende kalmış.
Ufak bir sürtüşmeyle her gece herdemdeyim,
Güldüğümü gösteren tek resim sende kalmış.
Sana cenneti serdim, ne varsa avucumda,
Fındık koydum kilere,
Aman bizimkilere.
Fare nasılsa girmiş,
Yemiş yemiş bitirmiş.
Kedi koşmuş ardından
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!