Hoşçakal Şiiri - Arzu Uschi

Kadın... ince siyah paltosunun içinde küçülmüş halde yürüyordu...
Gece... şehrin üstüne ağır ağır çökmüştü...
Sokak lambaları titrek bir sarılıkla yanıyor...
ıslak kaldırımlar eski bir hatıranın aynası gibi parlıyordu....
Yağmur durmadan yağıyordu...
Sanki gökyüzü de onunla birlikte ağlıyordu....

Saçlarından süzülen damlalar yüzüne karışıyor...
kimse onun gözyaşı mı ...
yağmur mu olduğunu anlayamıyordu artık...

Ama o biliyordu....
Biliyordu...
İnsan en çok...
kimsenin anlamadığı yerde kırılıyordu....

Adımlarını yavaşlattı....
Boş bir sokağın ortasında durdu...
Titreyen ellerini göğe kaldırdı...
Ve gecenin içine parçalanmış bir ses bıraktı...

“NIYE?..
Neden beni terk ettin?
Ben seni sevmekten başka ne yaptım?.. NE YAPTIM??”

Sesi duvarlara çarpıp geri döndü...
Kimse cevap vermedi...
Şehir sağırdı...
Gece acımasızdı...
Ve sevdiği adam artık yoktu...

Kadın dizlerinin üzerine çöktü...
Yorgun ...
Halsiz...
Güçsüz...
Yağmur omuzlarına vurdukça daha çok ağladı....
Haykırdı...
Bağırarak ağladı...
Hıçkıra hıçkıra...
Çünkü bazı gidişler ölüm gibi oluyordu...
nefes alıyordun ama hiçbir şey yaşamıyordu içinde....

Saatler geçti...
O hâlâ sokaklarda yürüdü...
Bir köprünün altında durdu...
Yerdeki su birikintisinde kendine baktı...
kendini tanıyamadı....

Bir zamanlar gözlerinin içinde bahar taşıyan kadın gitmişti...
Yerine... terk edilmiş bir şarkının son notası kalmıştı...

Sonra yavaşça arkasını döndü...
Sanki sevdiği adam hâlâ oradaymış gibi baktı karanlığa....
Dudakları titredi....
Ve sessizce fısıldadı...

“Hoşçakal sevgilim…
Hoşçakal…”

Yağmur biraz daha hızlandı....
Sanki gökyüzü onu durdurmak ister gibiydi....

“Beni niye terk ettin bilmiyorum…
Ama hoşçakal. HOŞÇAKAL...
Bu sana son vedam olsun.”

Derin bir nefes aldı...
Gözlerini kapattı....
Kalbi kırık bir kuş gibi çırpınıyordu içinde...

“Ben artık gidiyorum…
Umutsuzluğa gidiyorum...
Sensizliğe gidiyorum...
Ve senden kalan her şeyi...
bu yağmurun altında yavaş yavaş toprağa gömüyorum…”

Sonra yürüdü kadın...
Arkasına bakmadan....
Çünkü bazı aşklar.
insanı yaşatmazdı artık...

Ve o gece...
O yağmurun altında...
şehrin en yalnız sokağında...
bir kadın sevdiği adama son kez veda etti...

Hoşçakal...