Hikmet Durkut Şiirleri - Şair Hikmet Durkut

Yola yürüyüşün endamın ayrı
Nazarım değecek sallanma güzel
Gözümden ıramam kollarım gayrı
Her yere kök salıp dallanma güzel

Bizim ocakta pişsen yemeğim olsan

Öyle inanmışım öyle kanmışım
Ben yere düşünce kaldırır sandım
Tütüyor dumanım içten yanmışım
İnsafa gelirde söndürür sandım

Elimi tutupda kaldırır yerden

Ne kadar isterdim gönülden özden
Soframda ekmeğim aşım olsaydın
Hiç vefa görmedim bahardan yazdan
Mevsimler içinde kışım olsaydın

Sorma bana merhem varmı yarana
Sorsana bana bu yarayı yarana
Bu dünyada derde derman yar ana
Başka nas yerine koyan olur mu?

Gün geçtikçe arttı efkarım derdim

Endamına hayran, boyuna gurban
Yürüdükçe yolun oldum görmedin
Sevda yeleğinden üstüne urban
Giyindiğin kolun oldum görmedin

Ellerimi açtım bu son dileğim
Bana dokun felek ona dokunma
Hiç dikiş tutmadı sevda yeleğim
Bana dokun felek ona dokunma

Bunca yıldan sonra yüzüme güldü

Yeter artık can bedenden çıkarken
Eller gelsin o vefasız gelmesin
Mezarım başına taşı dikerken
Eller gelsin o vefasız gelmesin

Bir od koydu şu yaralı döşüme

Bambaşka bir duygu elhamdulillah
Güzeller güzeli torunum geldi
İsteyene versin Cenabi Allah
Güzeller güzeli torunum geldi
Cennetten bir koku Tuba ağacı
Hoşgeldin torunum başımın tacı

Ne lalezar kaldı nede çiçeği
Umudumu kestim sevdiğim senden
Geçti ömür geç anladım gerçeği
Umudumu kestim sevdiğim senden

Hep cemali ömür canımdan bezdim

VAR YA

İkrarından döndün maziyi sildin
Hani şu bitmeyen inadın var ya
Ne kadrimi nede kıymetim bildin
Aklımdan çıkmayan o adın var ya