Hikmet Durkut Şiirleri - Şair Hikmet Durkut

Yine dumanlandı Tekir Yaylası
Ilgıt ılgıt eser yelin Erciyes
Giyersin üstüne beyaz libası
Sanırsın bir nazlı gelin Erciyes

Sazlığında türlü kuşlar beslersin

Uzatsan elini tutarım sanma
Her zaman eline gelmeyebilir
Kendine hakim ol nefsine kanma
Sen ölsende nefsin ölmeyebilir

Örsün üzerinde kızgın demir ol

Canımı canandan esirgermiyim
Bir avuç sevgiye muhtaç olursa
Gözüyün üstünde kaş var dermiyim
Başımın üstünde bir taç olursa.

Ömrümü veririm sormamki niçin

Bülbül olup kime derdimi desem
Dalına konduğum gül düşman olur
Ömür bitse bitmez benim vesvesem
Menzile götüren yol düşman olur

Çektim derdi bir gün sana demedim

Boşa afıllenme boşa pozlanma
İnan sıtkı candan seviyom seni
Boşa cilvelenme boşa nazlanma
İnan sıtkı candan seviyom seni

İsterse tenime değmesin elin

Senden kalan defterleri hep attım
Ne olursa olsun açmayacağım
Bir dolaba kilitleyip kapattım
Artık alçaklardan uçmayacağım

Kapalı duruyor verdiğin mektup

Hep seni düşünmek yoruyor beni
Sararıp solmuşum üstüme gelme
Bakışın sineden vuruyor beni
Maktülün olmuşum üstüme gelme

Seyrana çıkınca bir seher vakti

Sevda denilen yeleği
Giymeye vaktim kalmadı
Duvara astım eleği
Caymaya vaktim kalmadı

Vefa uğramaz serime

Doğar büyür ölür bütün canlılar
İnsan yaşlandıkça göz görmez olur
Sürekli rahatsız eder anılar
Tükenir takvimler bilemez olur

Yaptığı iyilik yanına kalsa

Öyle böyle derken yaşandı bitti
Kabuk gitti özü kaldı ömrümün
Günler aylar derken yıllar da gitti
Bahar gitti yazı kaldı ömrümün

Bunca sene sinem büryan kavruldum