Hikmet Durkut Şiirleri - Şair Hikmet Durkut

Ne sevgilim nede sevenim oldu
Bir gönülde kalmak nasip olmadı
Bütün denizlerim hüzünle doldu
Aşk gölüne dalmak nasip olmadı

Seven sevdiğine karşı dururdu

Kulak seste gözüm yolda bekletme
Bekliyorum gelir diye vefasız
Günü aya ayı yıla ekletme
Bekliyorum gelir diye vefasız

Döktüğüm dilleri duysaydı sana

Seni senden fazla özleyen benim
Uzak durma boyun bükme el gibi
Her zaman yolunu gözleyen benim
Esip duman etme beni yel gibi

Tez gelseydin bunca vakit geçmeden

Sözünü geri al küsmüşüm deme
Eger sen küsersen darılırım ben
Hal bilmez birine düşmüşüm deme
İnan çok üzülür kırılırım ben

Gönül yıkmak kolay tamiri zordur

İkimiz bir olupta çözemedik düğümü,
Ben bilmiyorum, sen gördün mü ki güldüğümü?
Selâ verildiğinde anlarsın sen öldüğümü,
Yalan da olsa yaşadık yalancı dünyada.

Bütün dertleri de bana tartıyor terazi,

Tanıdığım günden beri
Tamdım noksan ettin beni
Gönlüm bir harabe yeri
Yerle yeksan ettin beni

Aldırmadın feryadıma

Beni bulmak istiyorsan sultanım
Beni bana değil ellere sorun
Ne mekanım belli nede bir hanım
Şu diyarı gurbet ellere sorun

Dolandım peşini bilmem kaç sene

Çanakkale'de yazıldı bu destan
Saldırdı tüm avrupa Yunanistan
Ta Yeni Zelanda hatta Sırbistan
Size papuç bırakmayan Türkleriz.

Savaşın olduğu Arıburnun'da

Girdiğim hücrede yalnız değilim
İçim dışım dehlizlerim Sen dolu
Sen nerde olursan ol biliyorum
Aklın fikrin sağın solun ben dolu

Uzatıp elimi yıldızı tutsam

Keremi yandırdı kalmadı külü
Mecnunu çöllerde eyledi deli
Ferhatın eline verdi cetveli
Ölçtü biçti dağı deldi cihanda.

Züleyha bekledi Yusufu için