Hiçlik Şiiri - Kasım Kobakçı

Madde içindeki boşluk titreyişle var olurmuş,
Gözle görülmeyen özler evrenleri doğururmuş,
Boyutlar arası sırlar gizemini koruyorken,
Parçacıklar hiçlik içte muammayla kaynaşırmış.
*
Çekirdek bağları koptu kanıyoruz ta derinden,
Onarılmaz fay kırığı çatlıyor o merkezinden,
Bahtiyarlık uğramadı karanlıkta soluyoruz,
Eksilmedi çekirdekte kaotik sancılarımız.
*
Yorulduk sahte bağlardan uydurma teorilerden,
Hilekar kütleler çöktü yörüngeden saptı toptan,
Kavrulduk saf umutlarla bozuk denklemler içinde,
Tuzaklar kurulmuş meğer nötronlardan bozonlara.
*
Çağdaş nizam kurduk sanan o kibirli elementler,
Yükseldik zannedenler hızla alçalırken çöktüler,
Uyum sağlamaz yapıya bozuldu bütünüyle ağ,
İşitmez hiç feryatları paslanmış kutuplu ahlâk.
*
Erişmez aydınlığa rayından fırladı döngüler,
Tükettik zannetmeyin asalak mikropları sizler,
İstila eyledi virüsler o masum hücrenizi,
Kül eylediniz böylece o nadide sarmalları.
*
Kurak çöle döndü sayenizde koca evrenimiz,
Yas tutulan odayız gömüldük dipsiz karanlığa,
Dondurur hücreleri mutlak sıfıra varan izler,
Koma haline düştü gezegenler kalan uzayda.
*
Kavrarsanız şayet hızla çarparız hedefinize,
Yalnızca şahsınıza gönderildi ulu frekanslar,
Uğrunuza erittik çekirdekte reaktörleri,
Hissizleşip lal kesildik çarpışan sert boyutlarda.