Hiç yoktu Şiiri - Alpaslan Diker 2

HİÇ YOKTU
Adı konmamış bir boşluktu,
Sokaklar vardı ama nereye çıktığını kimse bilmezdi.
Bir gölge yürürdü önümde,
Dönüp bakınca ben miydim… emin olamazdım.
Ev dediğim yer,
Duvarların fısıldaştığı bir suskunluktu.
Kapılar kapanırken bir şey eksilirdi içimden, Neyin gittiği bilinmeyen.
Geceler erken inerdi,
Saatler aynı yerde takılı kalırdı sanki.
Bir ses duyardım bazen,
Adımı bilir gibi…
Ama kim çağırırdı, görünmezdi.
Gençlik geldi dediler,
Ama içimde hep aynı eski hava.
Bir yüz hatırlar gibi olurdum,
Hiç tanımadığım birini özler gibi.
Eksik olan neydi,
Adı hiç konmadı.
Yıllar geçti… deniyor,
Ama ben bulunduğumdan ileri gidemedim.
Sanki aynı günün içinde
Defalarca uyuyup uyanmış gibi
Zaman mı durdu, bilmiyorum.
Yoksa ben hiç mi yoktum.
Bir kapı gibi, açıldı ama geçemedim.
Ardında ne vardı bilmiyorum,
Çünkü geride kalan daha ağırdı.
Bir şey tuttu beni,
Görünmeyen bir bağ gibi.
Şimdi elli altı bitiyor…
Aynada biri var, bakıyor.
Ben miyim,
Yoksa yılların bıraktığı bir iz mi?
Bazen gözleri tanıdık,
Bazen tamamen yabancı.
Hatıralar net değil artık,
Sanki bana ait değilmiş gibi.
Bir hayat yaşandı deniyor,
Ben bu hayatın hep kenarında kaldım.
Ortasında kim vardı,
Hiç öğrenemedim.
Ve şimdi…
Bir şey eksik hâlâ,
Ama ne olduğunu bilmeden.
Belki başından beri yoktu,
Belki de hâlâ bir yerde…

Alpaslan Diker
23.04.2026