Hiç Öldünüz Mü? Şiiri - Erdoğan Yılmaz

Daha yeni öldük, yeni Bismillah,
Meleği severim, melek güzelsin.
Münker Nekir geldi, sordu Rabb'imi,
Dedim: "Allah, Allah! Hiç öldünüz mü?"

​Dediler: "Biz yalnız soru sorarız,
Ölümü anlatır, biz de yorarız."
Münker Nekir baktı biri birine,
Dedim: "Beni gidin, sorun Ali'ye."

​Ali'm bırakır mı? Yandı ışıklar,
Başucuma geldi bütün âşıklar.
"Hele öldüğünü anlat" dediler,
Dudak ısırdılar Münker Nekir'ler.

​Uhud'da Hamza'ydım şehit edilen,
Mescit'te Ali'ydim sırtı delinen,
İmam Hasan gibi ben zehirlenen,
Kerbela'da yetim, boynu kesilen...

​"Hüseyin" demeye dilim dönmedi,
Celal Abbas idim, su yetişmedi.
Kırdılar kanadım, kolum kesildi,
Ali Asgar gibi boynum ok deldi.

​İmam Hüseyin'im avucun açtı,
Ali Asgar'ımın kanları aktı.
Şahit olsun diye göklere saçtı,
Yer gök ağladı, gök kızıllaştı.

​Hallâc-ı Mansûr gibi kırbaçladılar,
Hem taşladılar hem gül attılar.
Nesîmî gibi derimi soydular,
Dinledi, yaramı sardı âşıklar.

​Âşık isem el sürmedim tenine,
Ağladım, tuz bastım hep yüreğime.
Güneşi gölge ettim gözlerine,
"Kalem gözlerinde ceylanım" diye.

​Günahım da çoktur, yemin Allah'a,
Umudum tövbedir, tövbe affola.
Şefaatçi oldu âşıklar bana,
Muhammed aşkına, Ali aşkına...

​"Çok yorgunsun, biraz uyu" dediler,
Kalem gözlü ceylanımı verdiler.
Geldi, tebrik etti bizi huriler,
Cennet oldu kabrim, bitti çileler.

​Seven gönüllerde Âşık Erdoğan,
Sevdiğine kurban, gözüne kurban.
Canı yansa bile sabretti bu can,
Muradına erdi Şair Erdoğan.
Muradına erdi Âşık Erdoğan