Kir tutmuş kapıları, ahşap bir ev vardı.
Bir masa, iki sandalye, sigara izmaritleri…
Bakındım durdum etrafa; gören birileri vardı.
Benim gördüklerim ise hezeyanlardı.
Etrafımda kırık-dökük insan silüetleri,
varoluşun ağırlığı altında ezilmişlerdi sanki.
ben aşkı bir üveyikten satın aldım,yaşım onaltı
o zamanlar bakır rengindeydi dağlar
daha şıvan düşmemişti böğrüme
daha deli deli esmemişti ruzigar
kalbim acıya düşmemişti
sanırdım bütün ırmaklardan koşacaktım
Devamını Oku
o zamanlar bakır rengindeydi dağlar
daha şıvan düşmemişti böğrüme
daha deli deli esmemişti ruzigar
kalbim acıya düşmemişti
sanırdım bütün ırmaklardan koşacaktım




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta