Heybemin Bir Gözünde

Heybemin bir gözünde ödenmiş bedeller,
Diğerinde, ömrümden eksilen insanların bıraktığı koca bir eyvallah...
Kimse bilmez; bazı yükler omuzu değil, ruhu çökertir.
Ben sırtımda eşya değil, insan taşıdım.

Her iyiliğin bir bedeli varmış meğer.
Ben elimi uzattıkça kolumu aldılar,
Yüreğimi açtıkça içime karanlık bıraktılar.

İnsan en çok,
Güvendiği sesin yabancılaşmasına ölür.
Çünkü ihanet, bıçak değildir;
İhanet, yıllarca "biz" dediğin birinin,
Bir gün seni hiç tanımamış gibi bakmasıdır.

Heybemin içinde ekmek kırıntıları değil,
Yarım kalmış ömürler var.
Bir köşesinde çocukluğum üşüyor,
Bir köşesinde susturulmuş hayallerim.
En dibinde ise kimseye anlatamadığım,
İçimde çürüyen bir hayat...

Artık kimseyi suçlamıyorum.
Çünkü herkes karakteri kadar insandır bu hayatta.

Ne dost kaldı ardımda,
Ne omzuma yaslanacak bir gölge...
İnsan kalabalıkların içinde değil,
Yanlış insanlara inandığında yalnız kalıyormuş.

Şimdi ben,
Geçmişini sırtında taşıyan yorgun bir yolcuyum.
Her adımım, içimde ölen bir hatıranın sesi.
Her nefesim, eksilmiş bir ömrün hesabı.

Heybemin bir gözünde ödenmiş bedeller...
Diğerinde, geri alınmayacak kadar büyük bir eyvallah...
Çünkü bazı insanlar affedilmez;
Sadece Allah'a havale edilir.

Ve hayat bana tek bir cümle öğretti:

İnsan, sırtındaki yükten yorulmaz...
Yük sandığı insanların, omzuna bastığını anladığı gün çöker.
O gün ne yol kalır yürünecek,
Ne de geri dönülecek bir ev...