Herşeyi Bırakmak Şiiri - Seyrani Göl

artık
elimde tuttuğum her şeyi bıraktım
sevdiklerimi
hikâyelerimi
kazandıklarımı
kaybettiklerimi

geriye ne kalır diye düşündüm
insan
kendine anlattığı bütün cümleleri susturunca
hangi yüzüyle kalır yalnızlığın karşısında

uzun zaman
ben dediğim şeyin
biriktirdiklerimden ibaret olduğunu sandım
hatıralarım
arzularım
yaralarım
beni ben yapan bunlar sanıyordum

sonra gördüm
hepsi değişiyor
hepsi geçiyor
dün dediğim kişi
bugün aynı değil
bugün dediğim kişi de
yarın aynı kalmayacak

öyleyse kimdir
bütün değişimlerin içinden geçen
ve yine de kalan
o sessiz tanık

hiçlik
yok olmak değilmiş
fazlalıklardan soyunmakmış
insanın
kendine dair kurduğu kalabalığı dağıtmasıymış

bir nehir gibi
suyunu bırakmak
bir bulut gibi
yağmurunu bırakmak
bir yaprak gibi
dalını bırakmakmış bazen

ve en sonunda
varmak değil
eksilmekmiş yolculuk
her adımda biraz daha arınmak
biraz daha hafiflemek

hiçlik
karanlık bir boşluk değil
hakikatin görünmeye başladığı o sade açıklıkmış
çünkü insan
kendinden geriye çekildikçe
varlığın sesini daha derinden duyarmış.