Her Söz Yerini Bulmaz Şiiri - Mustafa Alp

her söz yerini bulmaz,
her sevende sevdiğine kavuşmaz.
kimi ömrünü bir isme adar,
kimi kendi adını bile
bir yabancı gibi taşır.

ey gönül.
sesini kıs.
hakikat bağırmayı sevmez.
en ağır hükümleri,
sessizlik verir.

ben çok insan tanıdım.
yüzü gül bahçesi,
kalbi virane olan.
bir selamı ekmek gibi bölüşen de gördüm,
bir lokmayı
vicdanından esirgeyen de.

öğrendim ki,
insan dediğin,
aynada gördüğü değil,
kimse bakmazken yaptığıdır.

bir ömür kapılar çaldım.
kiminin eşiğinde umut bıraktım,
kiminin avlusunda yalnızlığımı.
meğer her evin duvarı varmış,
her yüreğin kapısı yokmuş.

her sevende sevdiğine kavuşmaz.
çünkü aşk,
iki elin birleşmesi değil,
bazen tek yüreğin
yangını taşımayı öğrenmesidir.

Mecnun çölde susuz kalmadı;
İnsanlığın merhametine susadı.
ferhat dağı delmedi.
kendi içindeki dağı aşmaya çalıştı.
asıl dağ,
taştan değil,
nefisten yapılırmış.

dünya.
bir han bile değil.
rüzgarın avucuna bırakılmış
toz kadar ömür.
bugün adını alkışlayanlar,
yarın mezar taşını okurken
sessiz geçecekler.

ey nefsim.
kibir dediğin,
toprağın üzerinde yükselen
geçici bir gölgedir.
güneş çekilince
ilk kaybolan odur.

insan,
bir başkasına yalan söylemeden önce
kendi vicdanını susturur.
sonra da kadere kızar.
oysa kader,
kimsenin günahını taşımaz.

güven.
camdan da inceymiş.
bir kez kırıldı mı,
parçalarını toplarsın
ama hiçbir parça
eskisi kadar gökyüzünü göstermez.

ben kıranlara kızmadım.
çünkü diken,
gül olmaya özenmez.
kin tutmadım.
kin,
taşıyana ağır gelen
paslı bir zincirdir.

kaybettiklerim için ağlamıyorum artık.
bazı insanlar,
hayatımıza kalmak için değil,
maskeleri düşürmek için girermiş.

şimdi susuyorum.
çünkü kelime,
ehline ulaşmadıkça
yorgun düşüyor.
her kulak işitmez.
bazı kulaklar,
vicdanına çoktan sağır kesilmiş.

ey gönül.
kimseye kendini anlatma.
dağ,
yüksek olduğunu söylemez.
deniz,
derinliğini ispat etmez.
hakikat,
kendini savunmaya muhtaç değildir.

zaman.
ne dosttur,
ne düşman.
sadece aynadır.
herkese,
yüzünde taşıdığı hakikati gösterir.

bugün beni anlamayanlar,
yarın sustuğum cümleleri arayacak.
çünkü insan,
en çok kaybettiğinin
kıymetini öğrenir.

her söz yerini bulmaz.
çünkü her gönül,
hakikate yuva olmaz.

her sevende sevdiğine kavuşmaz.
ama kendine kavuşan insan,
artık hiçbir ayrılığı
felaket saymaz.

ve anladım ki.
insanın en uzun yolculuğu,
bir başkasına değil,
kendi vicdanına vardığı gündür.
işte o gün,
ne alkışın kıymeti kalır,
ne de taşın yarası.

geriye yalnızca,
temiz bir yürek,
sessiz bir dua
ve ardında güzel anılan
bir isim kalır.

✍️