Fatımatüz Zehra Şiiri - Afşin Dualı

"İffet kalesi, sabır deryası, Resulullah'ın göz bebeği...
Yeryüzünün en şerefli hanımı, cennet hanımlarının seyyidesi Fatı-ma, işte kalemimi yine en derin hüzne batırdım dinle"

"Odaya girince güneş açardı Medine’de...
Peygamber Efendimiz ayağa kalkar, 'Parçam geldi' derdi.
Alnından öper, onu kendi yerine oturturdu.
Dünyanın en şerefli babasının, en şerefli kızıydı o.
Ali’nin yüreğindeki en değerli inci...
Hatta bir gün... Ali onu misvaktan bile kıskanmıştı...
'Misvaka bak Fatı-ma! Neden benden önce senin o mübarek dişlerine dokunuyor?' demişti.
Aşk, iffet, edep; hepsi onda birleşmişti..."
​
Medine’nin gülü, iffetin aslı,
Gönüller sultanı, yüreği yaslı.
Sabırla yoğruldu o nurlu canı,
Cennet bahçesinin en tatlı anı.
Ali’nin yüreği, evinin nuru,
İmanla parlayan, eşsiz suru.
​
Ey Fatı-ma Zehra! Gözümüzün nuru,
Seninle anılır edebin onuru.
Resul’ün parçası, cennetin tacı,
Senin o hüznün, yürekte acı.
Ya Fatı-ma! Ya Seyyide!
Sana selam olsun, ey kalbi pak ide!
​
Babasının vefatı en büyük yara,
Altı ay sonra kavuştun o Yâr'a.
Vefatın bile gizli, edep misali,
Bulunmaz dünyada senin emsali.
İffetin abidesi, sönmez feneri,
Seni seven kalpler, bulur zaferi.
​
Hasan’ın, Hüseyin’in mübarek annesi!
Ümmetin her kadınının edep hanesi!
İmanla yüceldi, aşkla coştu!
Cennet hanımlarının tacına koştu!
​
Peygamber'in biricik kızı, Ali’nin incisi...
Hazreti Fatı-ma...
Radıyallahu anha...