O yeşil yapraklar ridâsını feda eyler şimdi,
Zevalin nehrine akar, seyr-u sefer eyler şimdi.
Eylül dünya sahnesine zerrin bir hüzün indirdi,
Kalbi sızlar şairin, soluk tüle bezenir şimdi.
Yârin göğsünde üşüyen bir yaprak değil sonbahar,
O gül yüzünde bir ölümsüz tebessüm ister şimdi.
Soyundu ruhun dalları o emanet yeşillikten,
Semanın o mahcup güneşi kalbime işler şimdi.
Bırak altüst olsun o sığındığın bağ-ı bostanlar,
İlahî nefhayla savrulan toprak gülşen olur şimdi.
İncinme ey gönlüm, geçmeden bu kederli eşikten,
Ardındaki ziyaya uyanmak feda ister şimdi.
Mevlâna der ki: “yorgun yaprakları temizler hüzün,
Üzülme hazan serttir ama sonu rûşendir” şimdi
Aczîyet hırkasını giy, dök damla damla gözyaşı,
Dîvâne kulluk eşiğinde kemâle ersin şimdi.
Mesut BİLGİNER
Kayıt Tarihi : 7.09.2026 22:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!