Bezm-i Dîvâne Şiiri - Mesut Bilginer

Sâki, doldur meyi sen, bana sırrını söyle
Bir tek damla şarabın kıldı beni dîvâne
Gönlümü yandırdın hep ettiğin cevrinle,
Dolaştım aşk elinden yâne yâne ben yine.

Aç yüzün perdesini, parlak nûrun görünsün,
Karanlıkta kalan kalb, Hak nûruna bürünsün.
Aşkın kızıl korları tatlı câna yürüsün,
Meyhânede dolandım, seçti cânâne beni.

Cefâ çekmek âşıkın hep yoludur ezelî,
Gözümden akıttın hep bitmez yaş ile seli.
Dışarıdan her gören zanneder bir hoş deli,
Pervâneyim şem’ine, yakan pervâne beni.

Dîvâne der: ey gâfil, daldım en derinlere,
Aldırmaz âşık kalbim halktan gelen şerlere.
Mecnun’un o nâmını yazsınlar bu yerlere,
Efsâne diyen canlar yazdı dîvâne beni.