Trenleri karaya boyamayın
Düşlerimde korkuyorum ben
Çocuklar uyanıyor, ne oldu anne?
Cevap veremiyorum,kara tren geldi diye.
Beyaza boyansın artık trenler
Zamanın koynunda saklanır ölüm.
Sessiz bir rüzgar, görünmez bir yel.
Ne bir ayak sesi, ne bir gölge.
Gelir ansızın nefes kesen bilmece.
Dünya telaş, bir düş misali.
Uyanır insan, sonra biter hepsi.
Kendi yalnızlığında kaybolmasıdır insanın,
Tomurcuk güllerin açmamasıdır baharda,
Fabrikaların seslerinin susmasıdır,
Mahpusluk adama.
Dinmesdir yağmurun,
Bütün ışıklar sönsün bu akşam.
Karanlığa bürünsün heryer.
Kötü,çirkin,iyi; güzel anlaşılmasın.
Eşit olsun herkes.
Kurt kuş ve insan.
Bir bavula sığan hayatlar
Hayatlar sürünerek gidiyorlar
Nasıl sığar bir hayat bavula
Nasıl sığıyorsa ruh can yuvasına.
Alıp başını kaçanlar
Kaçanlar için kalıp savaşanlar
Aşk ekşi dimi bozulmaya başlar
Yerinde bir sözle şaraba döner
Bir hamlede bitirme
Ahrete kadar başın döner.
Evimiz evinize bakardı
Çınar ağacına konar gibi
Yüreğime sevda akardı.
Işığını yanık görmesem
Akşamlar hüznüm olur
Gecenin koynunda sabahlardı
Ne bir merhaba var sokaklarda,
Ne sıcak bir kucaklaşma.
Bütün umutlar tencerenin içinde,
Başka bir sahne yok düşlerinde.
Filizi kırılmış fidan gibi,
Yarınları ellerinden alınmış.
Cambazı gösteriyor şarlatanın biri.
Ruhumuzda geziyor hokkabazın diğeri.
Al takke ver külah, bitince alış veriş.
İkitelli MŞM de hazırlatıyor yerimizi.
Demek ki bunların niyeti, çıldırtmak milleti.
Bugünlerde dolarda da promosyon.
Bir mülteci çocuğunun
Gözlerindeki korkudan kurtulursan
Haykır dünya’ya, duyur sesini.
Yendim ben senin yenemediğini.
Yaşamanın kavgaya dönmesidir
Doyran’da insanın ayak diremesi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!