Denizine girmek istedim gözyaşlarının coşkusundan yutar diye düşündüm.
İstanbul Boğazlı kırgın ve de pis bir hüzün vuruyordu denizinin yüzüne, taşıyordu beni bilinmezlere doğru.Oysa ben kokudan anlamazdım,ta ki sen gidene kadar,denizin kokunca anladım.
Bu aşk beni ne kadar yaşatacak,bu hüzünler ne kadar yazdıracak belli değil. Seni her kare anda yelkenlerim fora ederek açılıyorum ruh denizine.Hazanlar açılmış bahar ımızda. Gönül vazoma senden kalmış dert defterimin arasında kurumuş güllerini koydum.Işıltısı aşktan bir kelebek kondu rüzgarlarıma. Bana ,her gün yaşadığın umutların tünelini söyledi.Bakracına aldığın kırıklarınla gizillerine huzuru taşıyormuşsun.Yeniden mutlu olma yastıklarını çürütme demindesin.
Gelişi olan, dönüşü olmayan ilticacı bir ceylan gibisin.Bensizlikten kaçmanın sevgi soluklarını harcıyorsun acıyan gözlerle.
Kutsi bir özelliği olan içilmeyen,yalnız kokusu hissedilen kızıl bir şarabın can canağındasın. Senin sevdan, gecelerime ay, çöllerime deniz ve gözlerinden uzak kalışa güneşti...
İçindeki kırılmışlığın volkanlarını boşaltmadan,gözlerin güneşim olamaz. Mor sevgiler üşüyor düş yurdumda. Bana ördüğün mavi patiğin kokusuna kadar derin yalnızlıklar yaşıyorum.
-Hani hatırlıyor musun, kırk ikindi yağmuru yağıyordu, ben yolda ölen babamla öylesi bir günde gezmeyi anımsayıp ağlayıp okula gidiyordum.
Bir an önüme bakmadım,derin acılar gözyaşlarım, yağmur beni farklı duygular selinde taşıyordu.
-Yere düşmüştüm,eteğim ıslanmış,kucağımdaki kitaplar yere serpilmişti.Bir Türk filminden öte bir sahneydi.Sense beni izlemekten bıkmamıştın.Sana hiç pas vermedim.Ben acının bütün harflerini yaşıyordum,genç bir kızdım.Canım kadar sevdiğim babamı kaybedeli 3 yıl olmuştu.Lise birde daha çocuktum,daha oyun oynarken,oyundan sonra koşup sarıldığım biricik bir yumağım vardı; ama şimdi yok. Hep kafamda babamın acısı varken benim aşk yaşamam reva mı?
kararsız bir hecenin güvercini beni taşıyor yalnızlığa
kutsanmış bir akışın son damlasında hatalarım damlandı
tanıdık fırtınaların hışısında üşengi ve utkun bir bekleyişin esriğiyim
sevilmiş her sevilmişin son sevilmişiyken sevmedi artık seven
kanıtsız ve tanımsız bir ruhun derinliğine atılan son mağmalıyım
yanıyorum yanmalara anmalara anılmalara
gelmek için gitmek lazım
kayıplarımı buldun mu ayıpsız gelmeler sakıncalarında
hala burda hala bağındayım güz güllerinin
bulamadım
bulunamadım bulutsu kaçışlarında
kayıplarında parmak izlerim yok
bu gitkalların son dönüşünde ruhum asıldı
acıların bıçağı kesti beni benden
dönsen de ,
ben artık ben değilim
bu gece ay yok, yıldızlar gizlendi, sen yok hele ben hiç yokum
bu aşk şehrin nefretinde kirlendi kumruluğum
milatlarını doldurdu destansı mitlerim
oysa aşk bile aşkı benden öğreniyordu
boşluklarında akıyor hoşluğum
Ölüm kalım arasında kalan sevilerimin çobanıyım
Gitmeleri otlatıyorum kırık baharlarda
kayıp olan zamanların bulgusunda
ya da unutturlan özlemlerin sende dirilişidir bizimkisi
bulunmuşluuğun bulgusunda yaşanmamış anmışlığın mazisindeyim
sancılar yola çıktı sırtında onulmaz düşlerin ağırlığında akla doğru
zamansız....ağrılar girdi aklıma
sakıncalar arasında hep beklenmenin bekleyişi sızıldı yüreğimize
Hiç mi dur diyecek kelimen yoktu?
Bu son tren…
Sen istedin ben mecburen
vardı söyleyemedim melekler vardı yanımda
oysa şeytan de diyor
söyleyemedim tren mi kaçtı makinist mi hızlı bilmiyordum
Çok Yabancı Dil Bilirmiş Giden
-Kaç dilde bana ağıtlar yaktın, kaç dilde bensizliği yabancı dile çevirdin.
Oysa bizce dışında bir dil bilmeyen gönül filoluluğuyum. Yalnız bizceyi
Konuştum durdum sensiz her yerde, her yarde.
-Gözlerimin sözsüz dili bile bizce.Damlalarım bile bizce okur.
ben bardağında ulaşılmazı içiyorsun
mut ile mit arasında kalıyor geleceğin
geçiriyorum vakitsiz biten sevda arasıtında
Yalnız vakit geçirmek değil amacım
vakit geçtiği için mecburlarımı geçirmekti
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!