Hayata Biraz Mola. Şiiri - Teoman Bozkurt

Hayata az bir mola veriyorum.
Tabakamdan çıkardığım son tütünümü sararak.
Hayata inat,
Elimde bardağım,
Sanki yudum yudum içiyorum zamanı.
Zaman su gibi geçip gidiyor ama
Ben bugün durduruyorum zamanı.
Azığım bir dilim ekmek ve
Küflü bir parça peynir
Odamın havasızlığından,
Hafif küf kokusu genzi yakan.
Şöminede yanan odunun çıtırtıları,
Gecenin karanlığında sessizliği bozuyor.
Dışarıda buz gibi hava var,
İçerisi sıcak ama, zaman benim kanımı donduruyor.
Kendimi dinliyorum sonra aklıma,
O mahmur beste düşüyor.
Hafifçe mırıldanıyorum ama
Ağlayacak Müjganı bulamıyorum.
Birde duyuyorum ki Karagümrük yanıyormuş,
Boş veriyorum umurumda bile olmuyor.
Benim içim yanıyor bilen yok.
Göz kapaklarım uyku kıvamında,
Ama ruhum uyumaya engel.
Kaç yıl oldu saymadım,
Takvimlerde seni unuttu artık.
Sen gideli perdeler kapalı,
Işığımı kaybettim.
Artık gitme zamanı yalnızlık limanına.
Arkamdan mendil sallayacak bir tek sen yoksun.
Sen herkesten önce gittin ya!..
Dayanacak dermanım kalmadı artık.
Atı veriyorum kendimi,
Uçsuz bucaksız yollara.
O yollarda yine yalnızım tek başımayım.
Gelecek ümitlerim tükendi artık.
Ümitlerimin son dallarını da kırdın ya
Helal olsun sana.
Kapattım kendimi hücrelere.
Mapus hanelere yine güneş doğmuyor,
Gardiyanda kapıyı çalmaz oldu artık,
Unuttu bak oda beni.
Tıpkı sen gibi...
Çekip gitti herkes hayatımdan.
Ben ise tek damla göz yaşı dökmedim,
Gidenlerin arkasından.
Sende herkes gibi giderken,
Tek kelime bile söylemedin bana.
Timsah göz yaşların vardı gözlerinde.
Şimdi mutlu olan sen değilsin.
Bunu sende iyi biliyorsun.
Hayata molalar bende uzun olur,
Mısralarım da sana uğramaz artık yüreğim.
Öldürdüm içimdeki seni.
Odamda karanlık ve yalnızlık, Senden sonra en iyi dostum artık.
Katran karası geceler seni her gün ansa da bana.
Sen gittin ya benden, bende senden gittim.
Sen benden gittin gideli,
Bende artık kendime yettim.