Hayat Hikayem Şiiri - Kasım Kobakçı

Çıktım mazi denen sıcak ocağımdan,
Salıverdim yavru ceylanları kucağımdan,
Atalar, sevgili göçtü diyardan;
Engin orman büyüttüm toprağımdan.
*
Dilediğimce uyur, uyanırım bu mekânda,
Bakiyemi sükunetle tüketmek var planda,
Yarınlar tükendi, bitiş çizgisi yolda;
Şahsım yüce ormandır şu ıssız handa.
*
Bütün insanlara yazılmaz nöbetleşe mezar,
Dargınlığım sıfırdır, lakin adımlarım kenar,
Şefkat taşır damarlarım sükûnet boyu;
Yalnız bedenimde büyük ormanlar yaşar.
*
Önceki gün Çamlıca'da çay söyledim masaya,
Ruhumla turladık, neşe yaydık doğaya,
Yüce Mevla fikrimdedir saniye saniye;
Yalnız bedenim bedeldir devasa kıtaya.
*
Gençlik yılları dönüştü savrulan gazele,
Eyvallah derim alnıma çizilen bedele,
Hatıralar sarar etrafımı sessizce;
Ordular gizlerim şu bükülen bele.
*
Pencereden bakarım sokağın serinliğine,
İnsanlık kapılmış dünya denilen engine,
Odamın ortasında kaynayan pınar çağlar;
Kalabalıklar kurdum göğsümün derinliğine.
*
Sokak kedilerine seslenirim ara sıra,
Rüzgarın ninnisini yazarım boş satıra,
Bahçedeki çınarlar döker yapraklarını;
Cümle alemi sığdırdım ufak çadıra.
*
Heybemi boşalttım, veda ettim eski masala,
Bıraktım dünyevi dertleri çürük sandala,
Hafifledim epeyce, tüy misali gezer cismim;
Cihanı yerleştirdim tutunduğum ince dala.
*
Gün batarken gökyüzü bürünür sarı yola,
Gölgeler uzarken veririm derin mola,
Akşamın serinliği okşar şakaklarımı;
Sonsuz evreni sığdırdım uzanan sağ kola.
*
Hayat hikayem ererken sessizce hazana,
Yüzümü çevirdim aydınlık ferah limana,
Gülümsüyorum içten, tamamlarken bu faslı;
Galaksiler sığdırdım göğsümdeki şu ummana.