Hayat Şiiri - Ümit Sami Yaşar

dolaşıyorum
bugün gezmek geliyor içimden
hayatin içinde..

bomboş hayatların içinde yalpalayan insanların
işportaya duşmuş sevgilerin
kimsesiz çocukların hayallerinin
isinden donen işçilerin yorgunluğunun
yüreğinin kıyısında yeşeren çiçekleriyle hayata anlam katan
kristal hülyalı ve her an kırılmaya hazır gecekondu kızlarının önünden geçiyorum..

anlaşılmayan yanlarımız
hayatimizin kirik dökük yapıları
ve yalancı gülüşler sarıyor her yanımı
sonra devam ediyorum dolaşmaya..

değişik insan manzaraları seyir halinde önümde
kimisi efkarında hayatin
kimisi sevincinde
kimisiyse ha var ha yok
ne hayat onun umurunda
ne de o hayat in...

bir adam çarpıyor gözüme
bir yol üstü kahvesinde yalnızlığı seçmiş
bir elinde yıllardır vaz geçemediği samsun sigarası
diğer elinde sıcak bir çay bardağı
kendi deyisiyle ufluyor cigarasının dumanını hayatin ciğerine ciğerine..

bende bir sigara yakıyorum
hem de ateşimi ondan alıyorum
derin bir nefes çekip sigaramdan
bende halka halka savuruyorum hayatin içine özlemlerimi..

Akşam geceye devrederken düşüncelerimi,
yürüyorum
dar, geniş, düz, yokuş, karanlık, ıslak yollarında bu şehrin...
Sokaklarında günlerini çürüten insanların silik siluetleri geliyor gözlerimin önüne
ve hayat karmaşası içindeki bocalamalar,
yıkılan umutlar, ütopyalar....

Yani anlayın işte,
içimizi yakan ne yönü varsa hayatın
işte onların hepsi var bugün yüreğimde.
Bir yokuşu çıkıyorum, yorulmuşum biraz da.
Kaldırımlara ilişiyor gözlerim;
kaldırımların üzerinde, duvarlarda, her yerde tanınmayan insan gölgeleri
belirsiz bir edayla oynaşıyor geceyle...
Bu sefer de kendi gölgemi ayırt ediyorum içlerinde.
Ne kadar uzak geliyor bana,
insanlar gibi,
hayat gibi...
Cansız gölgeler...

Koşarak çıkıyorum yokuşu ve umursamadan,
Sanki her şeyin sebebi oymuş gibi...

Deniz kenarına iniyorum;
Martılar gecenin matemiyle selamlıyor beni.
Bir gemi düdük çalıyor ta uzaklardan,
Uzak bir ışık göz kırpıyor şehrin en ince yerinden.
Hüzün sarıyor her yanımı...

Dalgaları seyredip rahatlamak için sahile oturuyorum,
dalgalar sahili dövüyor.
Alışıldık değil bu manzara.

Hatırlıyorum,
eskiden yumuşacık bir çarşaf gibi yayılırdı kumun üzerine.
Şimdi neden bu öfkeli hâli acaba?
Yoksa o da mı anladı
hayatın gittikçe eksilen yanlarını...

Bizler de dalgalar kadar öfkeli,
dalgalar kadar yalnızız.
Yoksa denizin olduğu gibi
hayatın da mı kıyısında yaşıyoruz?..

bilemiyorum..

kalkıp geldiğim yollardan donuyorum evime
şehir ayni
yollar ayni
işçilerin evinde dumanlar efkarlı hala
yaşlı amcalar hala ciğerinde hayatin
bense hala aynı şehirde
ayni hayatin içinde...