Hatıra Kalkmaz Şiiri - Seyrani Göl

Bir gün gelir de
nefesin çekilirse göğsümden,
eski bir evin boş odalarında ararım seni.

Korkarım.
Seni özlemekten değil,
bir sabah sensiz uyanmaktan.

Çünkü ayrılık bazen gidiş değildir;
bir adı hatırlamak için
durup düşünmektir.

Bir akşam,
gün batımı pencereye yine aynı yerden vurur da
içimden hiçbir şey geçmezse,
işte o zaman anlarım;
zaman, sana ait izleri
sessizce silmiştir.

Belki bir sokaktan geçerim.
Bir zamanlar üzerine aşkımızı kazıdığımız ağaç
yerinde duruyordur hâlâ.
Ama ben,
sensiz o ağacın gölgesini tanımam.

Çekmecelerde sararmış kâğıtlar,
kitapların arasında unutulmuş çiçekler,
bir ömrün sustuğu yerlerdir.
Dokunurum.
Toz kalkar.
Hatıra kalkmaz.

Bazı geceler olur,
uyku odanın kapısına kadar gelir de
içeri girmez.

Karanlıkta,
eski günlerden kalmış bir saatin
çalışmayan tik taklarını dinlerim.
Bir ev nasıl boşalırsa yavaş yavaş,
öyle çekilirsin içimden.

Ve eğer bir gün
seni tamamen unutursam,
bunu ilk ben bilmeyeceğim.

Pencerenin önündeki boş sandalye,
akşamları erkenden çöken sessizlik,
hatta adını hiç duymamış bir rüzgâr bile
benden önce fark edecek yokluğunu.

Sonra bir gün,
hiç sebepsiz yere duracağım bir yerde.
Ne seni hatırlayacağım,
ne de unuttuğumu bileceğim.

Ama içimde,
kilidi yıllar önce kırılmış bir kapının
açık kaldığını söyleyen
ince bir üşüme olacak.
Ve ben o üşümeyi
hâlâ sen sanacağım.
S.GÖL